tag:blogger.com,1999:blog-230288612012-01-14T03:23:56.423+02:00Άρθρα, δηλώσεις, σκέψεις με τρόπο...αρχοντικό!Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.comBlogger191100tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-54009538069668335222011-10-17T19:13:00.004+03:002011-10-17T19:48:54.936+03:00<p>Ιδιαίτερα χειμωνιάτικο το τοπίο και σήμερα, κι εγώ γράφω σε μια στήλη προσπαθώντας να αντιμετωπίσω τους δαίμονές μου, καθώς σε 4 ώρες από τώρα, η μέρα θ' αλλάξει στην πιό σημαντική ημέρα του χρόνου για μένα. Ίσως να είναι το μόνο που θ' αλλάξει αλλά πάντα μπορώ να ελπίζω και να εύχομαι...</p><p>Ανέφερα τη λέξη "εύχομαι"... Σε μια τόσο σημαντική ημέρα σαν κι αυτή που έρχεται, οι ευχές θα συσσωρευθούν από διάφορους καλούς φίλους, γνωστούς ή και ανθρώπους που δεν με γνωρίζουν καν αλλά θα εκφράσουν την ευγένειά τους δια μέσου μιας γραμμής, μιας ευχής, μιας απλής αλλά πολύ σημαντικής πρότασης.</p><p>Μέχρι τότε έχω λίγο χρόνο να σκεφτώ κι εγώ ποιές θα ήθελα να είναι οι ευχές μου για μένα. Η βασικότερη ευχή μου είναι να συνεχίσω να ζω. Εγωιστικό θα μου πείτε... Είναι! Αλλά ο εχθρός μιας εγωιστικής ευχής είναι μια ακόμα πιό εγωιστική από την προηγούμενη.</p><p>Αφού πλέον έχω εκφράσει τη θέλησή μου για ζωή, θα εκφράσω και τη θέλησή μου για επιτυχία. Μέσα σ' όλα όσα ζω, πρέπει να αντιμετωπίσω τις ακαδημαϊκές μου υποχρεώσεις και ίσως σύντομα να βρεθώ αντιμέτωπος με ακόμα περισσότερες, είτε ακαδημαϊκές, είτε επαγγελματικές. Θα ήθελα λοιπόν να έχω τη δύναμη να τις φέρω εις πέρας.</p><p>Τέσσερις ώρες όμως πρίν αλλάξει η μέρα, πρίν μου ευχηθεί κανείς το οτιδήποτε, θέλω να φωνάξω με όλη μου τη δύναμη ότι από τα μεγαλύτερα θέλω μου, θα ήταν να περνούσα αυτή την ημέρα γεμάτος αυθεντικό χαμόγελο. Να είχα αυτό το μικρό πραγματάκι που κάνει το ρολόι της ευτυχίας μέσα μου να κάνει "τικ-τακ", αυτή τη μικρή λεπτομέρεια που είναι τόσο σημαντική για μένα, που αγγίζει τις βαθύτερες ευαισθησίες μου και τα πιό βασικά μου ένστικτα (τρέμε Σάρον με τον παγοκόφτη).</p><p>Τις τελευταίες μέρες δεν έχω δει κάποια κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση, όσο κι αν ενδόμυχα το ήλπιζα. Το αντίθετο μάλιστα, όσα περισσότερα δείχνω να κάνω, τόσο λιγότερα έχω να λαμβάνω, που κάνουν το χαμόγελό μου να ξεθωριάζει και να χάνεται στη λήθη. Ποιός ξέρει, ίσως να φωνάζω τα σωστά πράγματα στα λάθος αυτιά. Όμως στην περίπτωση που τα αυτιά είναι σωστά, θα ήθελα όσο τίποτε άλλο, αυτή τη μέρα που έρχεται, τα λόγια τους, οι πράξεις τους και γιατί όχι και το άγγιγμά τους, να με κάνουν να νιώσω αυτό το χαμόγελο που τόσο επιθυμώ, για όσο κρατήσει, όσο πάει....</p><p><br /></p><p>Χρόνια μου πολλά (λίαν συντόμως) λοιπόν...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-5400953806966833522?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-90064544081451474132011-10-10T17:17:00.002+03:002011-10-10T17:43:47.758+03:00<p>Στην πόρτα του Χειμώνα και πάλι, αντίκρυ σε μια καινούρια οθόνη, καθισμένος σε μια καινούρια αναπαυτική καρέκλα, με το μυαλό γεμάτο όμως παλιά συναισθήματα...</p><p>Κάποτε, κρατώντας με αγκαλιά μέσα στη νύχτα, μου είπες να γράψω στο blog μου για σένα, για μας, για οτιδήποτε, αρκεί να συνεχίσω να γράφω με το ύφος μου το γνωστό. Επειδή λοιπόν σου υποσχέθηκα πρώτα αυτό και ύστερα άλλα πράγματα, θα γράψω όσα νιώθω εδώ... Το αν θα τα διαβάσεις ποτέ, δεν το ξέρω, ούτε αν θα έχουν σημασία για σένα. Για μένα έχουν και αναλαμβάνω την ευθύνη της συντακτικής αυτής πράξης μου σε κοινή θέα σε μια σελίδα στο internet...</p><p>Και ξέρεις γιατί; Γιατί έξω έχει κρύο...</p><p>Έχει κρύο κάθε φορά που κυκλοφορώ στο δρόμο και νιώθω τη σκέψη μου εκτεθειμένη από τους παραμικρούς μορφασμούς του προσώπου μου όταν μιλάω σε άλλους. Νιώθω ότι βλέπουν εσένα, γιατί μόνο εσένα σκέφτομαι.</p><p>Έχει κρύο κάθε φορά που χαλαρώνω στην αναπαυτική μου καρέκλα, που μόνο ανάπαυση δε μου χαρίζει. Ανάπαυση μου χαρίζει το βλέμμα σου όταν ξαπλώνεις δίπλα μου και με κοιτάς στα μάτια ή έστω όταν μοιράζομαι αυτούς τους τέσσερις τοίχους μαζί σου...</p><p>Έχει κρύο κάθε φορά που ξαπλώνω κάτω από το πάπλωμα και δεν μπορεί να με ζεστάνει όπως η αγκαλιά σου τα βράδια που ξυπνούσα και αφού σ' έβλεπα δίπλα μου ξανακοιμόμουν ευχαριστημένος.</p><p>Έχει κρύο κάθε φορά που βλέπω ζευγαράκια στο δρόμο αγκαλιά κι εσύ είσαι μακριά μου. Σου είχα πει, έρχεται χειμώνας... Δεν θέλω την εικόνα αυτή, δε θέλω να έχω ότι έχουν οι άλλοι, θέλω εσένα.</p><p>Έχει κρύο κάθε φορά που η ψυχή μου φωνάζει ότι σε μισώ ή έστω πρέπει να σε μισήσω για όσα τραγικά λάθη έχεις κάνει χωρίς λόγο και αιτία, κάθε φορά που σ' αγαπάω και πρέπει να το καταπιέσω, να μην το φωνάξω δυνατά, να μη μάθει ο κόσμος, να μη δει το θλιμμένο πρίγκηπα. Αλήθεια είναι η αγάπη τόσο ρεζιλίκι;</p><p>Ξέρεις κάτι; Δεν θέλω άλλο κρύο...</p><p>Θέλω να χτυπήσεις το κουδούνι μου μια απ' αυτές τις μέρες, να με πάρεις αγκαλιά, να σταματήσεις να φοβάσαι και να ξεσπάς άδικα, να με φιλήσεις και να κοιμηθούμε μπλεγμένοι κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα. Τίποτε άλλο. Ούτε λέξη. Καμία λέξη.</p><p>Μονάχα να μου παραδώσεις τα κλειδιά της καρδιάς σου... Γιατί εκεί είναι το σπίτι μου, κι εδώ το δικό σου.</p><p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-9006454408145147413?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-45956731434577473242011-06-20T18:35:00.002+03:002011-06-20T18:57:59.148+03:00<p>Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα πολύ σημαντικό θέμα. Ένα θέμα που ποτέ και κανείς δεν κατόρθωσε να το αποτυπώσει με μια σωστή ερμηνεία σε λεξικό, ή με τα πιό κατάλληλα χρώματα σε κάποιον πίνακα τέχνης.</p><p>Σήμερα θα μιλήσουμε για την Αγάπη.</p><p>Αγάπη σημαίνει να θέλεις να μιλήσεις γι αυτή και να μη σου φτάνουν τα λόγια για να την περιγράψεις. Σημαίνει ότι ακόμα κι αν φτάσεις σ' αυτό το συμπέρασμα, απλά το στόμα σου θα συνεχίσει να μιλάει και να οδηγεί την ουσία του μυαλού σου, γιατί αυτή είναι η πορεία του. Γιατί μέσα σου ξέρεις, το ένστικτό σου είναι εμποτισμένο με το άρωμα της Αγάπης.</p><p>Αν αγαπάς, η συνηθισμένη ζωή ξεφεύγει από το μουντό τρενάκι στο λούνα παρκ. Γίνεται συγκρουόμενα, γίνεται ρόδα με θέα, γίνεται γλυκιά και πικρή, γίνεται η κάθε μέρα σου. Γίνεται το ξύπνημά σου όταν την ξεκινάς, η σκέψη σου όσο περνάνε οι ώρες, κι όταν αυτή η μέρα φεύγει και ξαπλώνεις, η Αγάπη γίνεται το όνειρό σου.</p><p>Η Αγάπη είναι κομμάτι σου, είναι ένα με σένα, είναι, ίσως τελείως κυνικά, η συνήθειά σου, ο εθισμός σου, το Α και το Ω σου. Όπως στη λέξη ΑγαπΩ. Ακόμα κι όταν προσπαθήσει η Τύχη να σε αδειάσει από Αγάπη, ακόμα και τότε μπορείς να την περιγράψεις.</p><p>Είναι το νυστέρι που σκίζει την καρδιά σου όσο τα λεπτά περνούν. Τα λεπτά που γίνονται με τη σειρά τους ώρες και οι ώρες αιώνες. Είναι οι νύχτες που ξαπλώνεις δίπλα στο άδειο μαξιλάρι που ακόμα έχει το άρωμα της Αγάπης. Άρωμα που παρακαλάς να μην ξεθωριάσει. Είναι οι ώρες του Ύπνου που σε σώζουν από τις σκέψεις για την Αγάπη, και το πρώτο ξύπνημα το πρωινό, που σου θυμίζει, ότι είχες, ότι απέκτησες, ότι πια δεν έχεις, ότι έχασες.</p><p>Είναι απλά ένα όνομα, μια μνήμη, μια ωραία στιγμή που ακολουθείται από άλλη, κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη... μέχρι να φτάσεις στο Τώρα. Στη στιγμή που κάθε άλλη στιγμή έχει παύσει. Στη στιγμή που σαν ένας άλλος Ηρακλής, αναλαμβάνεις τον ένα Άθλο μετά τον άλλο.</p><p>Μα πες μου αναγνώστη, υπάρχει πιό δυσβάσταχτος Άθλος από το να απαρνηθείς την Αγάπη; </p><p>Η Αγάπη, δεν έχει ποσότητα, δεν έχει ποιότητα, έχει μόνο ύπαρξη. Ακόμα και στο ατελείωτο βάθος να βρίσκεται, υπάρχει. Είναι αυτή η μικρή φωνούλα που πασχίζει σαν διψασμένος περιπλανητής στην έρημο, να βγεί και να ουρλιάξει. Να ουρλιάξει πως κάθε άλλη σκέψη είναι περαστική, κι ο μόνος κάτοικος στην ψυχή και στο μυαλό είναι η Αγάπη.</p><p>Η μνήμη, η ανάγκη, η αίσθηση, η θέληση... Για μια ακόμα αγκαλιά, για ένα ακόμα φιλί στο λαιμό, για τα τρυφερά χείλη, το άρωμα από τα μαλλιά, το πρωινό ξύπνημα, τη μεσημεριανή σκέψη, το βραδυνό όνειρο...</p><p>Αυτό είναι η Αγάπη...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-4595673143457747324?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-13584352728663262692009-11-28T22:55:00.002+02:002009-11-29T00:16:56.717+02:00<p>Χριστούγεννα 2009 και η Νέα Υόρκη είναι πηγμένη στο χιόνι. Το πρωινό της παραμονής, βρίσκει τον Χρηματούλη στο roof apartment του να χαζεύει το υπέροχο κατάλευκο θέαμα πίνοντας ζεστό γαλλικό καφέ με άρωμα αιδοίου. Τι; Δεν υπάρχει γαλλικός καφές με άρωμα αιδοίου; Όταν κοιμάται το μελαχρινό μανάρι στο διπλό κρεβάτι σου μετά από τη χθεσινή ακολασία, πιστέψτε με, το επόμενο πρωί δικαιούσαι να μιλάς για τέτοιον καφέ!</p><p>Με τα πάντα να είναι κλειστά, ο ήρωάς μας δεν έχει κάποια επαγγελματική ασχολία σήμερα, έτσι αποφασίζει να εξηγήσει κάποιες οικονομικές έννοιες στο μανάρι και έτσι να γίνει επιμορφωτής του, ή μάλλον καλύτερα "επικαρφωτής" του όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια.</p><p>"Ξεκινάμε με τα βασικά" λέει ο Χρηματούλης και της δείχνει έναν Ισολογισμό. "Το Ενεργητικό πρέπει να είναι ίσο με το Παθητικό" συνεχίζει. "Φυσικά μωρό μου!" λέει το μελανούρι και προχωράει αμέσως σε πρακτική εξάσκηση ψιθυρίζοντας "Ίσα και τα δυο, σα τα στήθη μου, σωστά;" και δείχνει τα δικά της "αποτελέσματα" προς τέρψην του Χρηματούλη.</p><p>Στο σημείο αυτό να πούμε ότι η δεσποινίς αποτελεί υπάλληλο του φίλου μας στον Όμιλό του και μάλιστα είναι κάθε άλλο παρά μια απλή γραμματέας. Έχει τελειώσει Φιλοσοφία της Τέχνης. Ξέρει δηλαδή και πως μιλάνε τη γλώσσα και πως πιάνουν τα πινέλα, γι αυτό και έκανε θραύση στους άντρες. Όλα αυτά μέχρι που βρήκε τον Χρηματούλη, τον οποίον και λατρεύει αθεράπευτα! Εκείνος της προσφέρει απλόχερα τον έρωτά του, διότι ως γνωστόν αν δεν πηδήξεις το σπίτι σου (σσ. τη γραμματέα σου) θα πέσει να σε πλακώσει.</p><p>Επόμενο βήμα η Κατάσταση Αποτελεσμάτων Χρήσης. Έσοδα, έξοδα, Κέρδη. Ζημίες δεν νοούνται στον Όμιλο αυτό, αυτά είναι για ερασιτέχνες εννοείται. Πριν καν το καταλάβει ο τρισμέγιστος, η γλυκύτατη οπτασία έχει ήδη κάνει "έξοδα" τα εσώρουχά της και "έσοδα" την απόλαυση, εκτοξεύοντας το Κέρδος του Χρηματούλη στα ύψη. Ξαφνικά όμως το κουδούνι χτυπά...</p><p>Είναι τα παιδάκια για τα κάλαντα φυσικά. Το μελαχρινό μωρό ντύνεται πρόχειρα, ανοίγει την πόρτα και δίνει στους 2 μικρούς μας φίλους από μια δεσμίδα κατοσταδόλλαρα στον καθένα. "Χαρούμενα Χριστούγεννα μικροί μου φίλοι" τους λέει όλο γλύκα, για να λάβει την εξής αποστομωτική και έξυπνη απάντηση από τον ένα μικρούλη "Κάποιος άλλος απ' ότι βλέπω κάνει Ανάσταση όμως..." και έτσι τα παιδάκια φεύγουν με τα χρήματα και γεμάτα χαρά.</p><p>Χαρούμενη για την καλή της πράξη και η μελαχρινούλα, γυρίζει στο κρεβάτι για αγκαλιές. Ο Χρηματούλης της ανακοινώνει κάτι απίστευτο: "3 λέξεις μωρό μου: Ντύσου, πάμε Ελβετία!" 2 ώρες αργότερα πίνουν το μαρτίνι τους στο Learjet του Χρηματούλη ενώ αυτό απογειώνεται... Κατά τη διάρκεια της πτήσης βέβαια είχαμε και άλλες απογειώσεις, δοθείσης της ευκαιρίας!</p><p>Στη Ζυρίχη τους περίμενε ο εγκάρδιος φίλος του Χρηματούλη, κύριος Δολλάριος με τη γυναίκα του την Λαίδη Forex. Αφού ανάβουν το καθιερωμένο πούρο και συζητούν για τις επερχόμενες επιχειρηματικές κινήσεις, η Λαίδη Forex δεν συγκρατείται και ξεστομίζει κάτι ανήκουστο. "Πως στολίζουν το δέντρο;;; Μία ώρα προσπαθώ να το φτάσω απ' το μπαλκόνι και δε μπορώ!" Προφανώς δε μπορούν να έχουν όλοι μια γυναίκα έξυπνη σαν του ήρωά μας. Δύστυχε φίλε Δολλάριε... </p><p>Φημολογείται ότι η Λαίδη Forex ήταν και η αιτία της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Στην προσπάθειά της να παίξει Monopoly μπέρδεψε τους τίτλους ακίνητης περιουσίας και τα λεφτά του παιχνιδιού με αληθινά προκαλώντας στον κύριο Δολλάριο απίστευτη οικονομική κατρακύλα. Ο Χρηματούλης είχε προστατευτεί όπως πάντα στις επιλογές της προσωπικής του ζωής γιατί είχε "εσωτερική πληροφόρηση" και σε αυτή την "επένδυση". Γι αυτό άλλωστε κάνει και τις συνετεύξεις του κεκλεισμένων των θυρών και ορθάνοιχτων των ποδιών!<br /></p><p>Μετά την ετοιμασία ενός κανονικού δέντρου, την απόλαυση ενός υπέροχου γεύματος και τις ατέρμονες συζητήσεις περί παραγώγων, τα δυο ζευγάρια κατευθύνονται προς τα υπερλούξ υπνοδωμάτιά τους, υπό την ευγενική φιλοξενία του Δολλάριου φυσικά. Από το δωμάτιο των οικοδεσποτών ακούγεται όλο νάζι και γκρίνια μια φωνή "Μα δεν ανάψαμε το δέντρο Δολλάριεεε", γεμίζοντας τον Χρηματούλη όλο ανησυχία για την τύχη του μονάκριβου φίλου του. Η μελαχρινούλα ως από μηχανής θεα όμως έχει και πάλι τη λύση και του ψιθυρίζει γλυκά στο αυτί: "Θα σου ανάψω εγώ το δικό σου δέντρο όμως! Χαρούμενα Χριστούγεννα μωρό μου!" και η νύχτα τελειώνει (ή μάλλον μόλις αρχίζει) με τον καλύτερο δυνατό τρόπο!</p><p><br /></p><p>Jingle "balls" λοιπόν, μέχρι την επόμενη φορά που θα επιστρέψει ο Χρηματούλης σε νέες περιπέτειες! Adieu!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-1358435272866326269?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-53327768773905984732009-09-18T18:33:00.003+03:002009-09-18T18:58:42.442+03:00<p>Μετά από πολύ καιρό, αποφασίζω και πάλι να γράψω ένα άρθρο. Να κάνω κάτι που να με γεμίζει. Τι καλύτερο λοιπόν από το να μιλήσω για ένα θέμα το οποίο και αυτό με γεμίζει. Τον έρωτα.</p><p>Χώρια από τα φιλοσοφικά περί έρωτος ανίκατε μάχαν και τα συναφή, υπάρχει και μια πιό "οικονομική θεώρηση", βασισμένη σε ένα πλαίσιο χρησιμότητας. Σε απλά ελληνικά, απόψε αναρρωτιόμαστε σχετικά με το τι αντιπροσωπεύει το να ερωτεύεται κανείς και αν η αντιπροσώπευση αποδίδει τα βέλτιστα, φυσικά όχι σε όρους χρήματος, αλλά σε όρους ουσίας.</p><p>Προβληματίζομαι καταρχάς με το ότι, θεωρητικά όλοι αποζητούμε τον έρωτα. Όλοι θέλουμε να μας αγαπούν, να μας επιθυμούν και να μοιράζονται το πάθος μαζί μας. Είμαστε ευαίσθητοι, αναπολούμε εποχές αθωώτερες της σημερινής, λέμε "πόσο ασχήμηνε ο κόσμος", ονειρευόμαστε το ιδανικό, ευχόμαστε τα παιδιά μας να κυοφορήσουν απόψεις και ιδανικά περί έρωτος τα οποία σπανίζουν σήμερα κλπ.</p><p>Είμαστε όμως έτσι και στην πράξη; Όπου και να γυρίσεις θα δεις δυο όψεις ενός νομίσματος. Στη μια, ζευγαράκια αγαπημένα, δεμένα, που προσπαθούν να εμφυσήσουν και να διατηρήσουν άσβεστη την εμπιστοσύνη στο σύντροφο και στη σχέση. Μια ανάγκη για ασφάλεια, ανακούφιση... Στην άλλη όψη, οι αδέσμευτοι άνθρωποι, οι πληγωμένοι, αυτοί που εμπιστεύτηκαν και έχασαν, οι μοναχικοί καβαλάρηδες στο άτι της ζωής, οι ελπίζοντες σε μια μελλοντική ανάκαμψη και ανακούφιση...</p><p>Αυτό είναι ο έρωτας; Μια ασφάλεια; Μια ανακούφιση; Ένα παράπονο; Γιατί; Πότε θα κατανοήσουμε την ουσιαστικότερη "χρήση" του έρωτα που είναι η ευτυχία; Ναι ναι, αυτή η γλυκιά μελαγχολία, το γέμισμα με συναισθήματα, οι στιγμές... Κάποια πράγματα μπορούμε να τα βιώνουμε με μεγαλύτερη αποδοτικότητα, εαν τα βιώνουμε σωστά. Δεν μπορούμε να αναζητούμε το σωστό πράγμα, με το λάθος τρόπο, κι ύστερα να κατηγορούμε την Τύχη. Η Τύχη δεν έχει μερίδιο στην ευθύνη. Εμείς, οι άνθρωποι έχουμε. Ευθύνη σε μας, ευθύνη προς άλλους. </p><p>Αν κάτι έχει μείνει αγνό, έστω και βαθιά μέσα μας, είναι ο Έρωτας. Ας του δώσουμε πίσω τη χαμένη του χρησιμότητα, τη χαμένη του αίγλη...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-5332776877390598473?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-52968530956013424152009-03-18T18:40:00.003+02:002009-03-18T19:12:07.895+02:00<p>Αθήνα 18 Μαρτίου 2009, έξω έχει παλιόκαιρο κι εγώ μισοκοιμησμένος μπροστά από μια οθόνη να γράφω στο blog μου. </p><p>Ο λογικός αναγνώστης θα πει: "Το μαλάκα, και για δεν πάει να κοιμηθεί;"</p><p>Ο παράλογος θα πει: "Το μαλάκα... γιατί έγινε μούσκεμα;"</p><p>Θέλοντας και μη λοιπόν, κι αφού έχουμε φάει τη στάμπα του μουσκεμένου μαλάκα in the rain, φτιάξαμε ένα καφεδάκι (εγώ και ο εαυτός μου) και σας εξιστορούμε πάνω κάτω... αυτά που θέλω να σας εξιστορήσω (ο εαυτός μου πήγε μέσα για την ανάγκη του, έμεινα μόνος μου).</p><p>Θα λύσω πρώτα λοιπόν την απορία του παράλογου αναγνώστη μιας και είναι το ήμισυ της ιστορίας που θέλω να αφηγηθώ. Γιατί έγινα μούσκεμα! Για μια βαρυσήμαντη αιτία που λέγεται σχολή. Κάθε μέρα πλέον πηγαίνω, διότι το πλήρωμα του χρόνου απαιτεί μια ύστατη προσπάθεια μιας και φάγαμε το γάιδαρο και έμεινε η ουρά aka ελάχιστα μαθηματάκια (αλλά αγγούρια, άρα απαιτούν υπεύθυνη παρακολούθηση και διάβασμα)</p><p>Ξυπνάω λοιπόν, ικανοποιώ τις ορέξεις μου ετοιμάζοντας ένα πρόχειρο πρωινό και φεύγω για τη δουλειά μου. Άδικα τόσο νωρίς βέβαια γιατί το πρώτο 2ωρο δεν έγινε. Πάω στο επόμενο μάθημα λοιπόν, κάθομαι στο κάθισμα, απλώνω τις σημειώσεις μου, χαζεύω την αιθέρια ύπαρξη απέναντί μου (κρατήστε το αυτό) και έπειτα παρακολουθώ κανονικά το μάθημά μου σαν καλό παιδί. Στο γυρισμό, έπιασε βρόχα και βράχηκα, απλό, έπρεπε να γυρίσω σπίτι βλέπετε...</p><p>Ένα το κρατούμενο και πάμε στην απάντηση του λογικού αναγνώστη, γιατί δηλαδή δεν πάω να κοιμηθώ. Γιατί σκέφτομαι το αιθέριον! Κάπου έπρεπε να το πω, ας είναι και το blog... Γιατί; Ιδού η αιτιολόγησις:</p><p>Φαντάζεστε να πήγαινα και να της έλεγα "Γουάου, έχεις και γαμώ τα μάτια, να στα πετάξω έξω;"....εχμμμμ, με συγχωρείτε καλοί μου αναγνώστες, πιό σεμνά "Έχεις τα πιό μαγευτικά μάτια που έχω δει ποτέ μου, μια ματιά σου με κάνει και μεθάω"...</p><p>Ε η δύσμοιρη αφού θα είχε αναρρωτηθεί: 1) Αν γεννήθηκα το 1900, 2) Αν το επώνυμό μου είναι Φλώρος και 3) Αν ψωνίζω ατάκες μαζί με τα ρούχα της γιαγιάς μου, .... μετά θα μου έλεγε να κόψω το ποτό αν είναι να μεθάω με κάθε της ματιά! </p><p>Οπότε αφού δε βρίσκω το θάρρος να το πω ευθέως ακόμα, θα το πω εδώ:</p><p>"Αφού είδα τέτοιο έξοχο θέαμα, άξιζε που έγινα μούσκεμα απ' τη βροχή και θα το ξαναέκανα ευχαρίστως κάθε μέρα αν ήταν να σε χαζεύω έστω και για ένα λεπτό!"</p><p>Κι άμα έχει και καμιά σημείωση για κανα μάθημα, δε θα με χάλαγε... :Ρ</p><p></p><p>Φιλιά κοινό μου, τα ξαναλέμε!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-5296853095601342415?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-5781539545452771912008-09-14T21:26:00.005+03:002008-09-14T22:12:14.879+03:00<p>Εν αρχή ήν ο Κώλος! Ω πίστεψέ με, δύστυχε αναγνώστη, ακόμα είναι! Η διαχρονική αξία του κώλου διαμέσου των αιώνων είναι κάτι ασύγκριτο και απαράμιλλα σμιλεμένο στη σκέψη κάθε σόφρωνος άνδρα. Ακόμα και η ιστορία είναι διδαγμένη λάθος στα τέκνα της ανθρωπότητος, διότι οι Γερμανοί ουσιαστικά είχαν ως motto τους το "Arsch uber alles" όταν κάνανε τα πάντα κώλος στο πέρασμά τους. Ουσιώδης φράση όμως! Γιατί; Ιδού η απόδειξη!</p><p>Ώρα 10 το πρωί και μόλις έχεις τελειώσει όλο καμάρι τη συγγραφή απαντήσεων γεμάτων σοφία, στις ερωτήσεις που σου τέθηκαν στο γραπτό σου. Είσαι έτοιμος να σηκωθείς και να πας να παραδώσεις την κόλλα με σθένος, ώσπου.... εμφανίζεται το Μανάρι! Αδυνατώντας να εξέλθει της αιθούσης από την κοντινή του πόρτα όλως τυχαίως, το Μανάρι (εφεξής Κώλος) επιλέγει την ακριβώς επόμενη και κοντινότερη σε μένα. Φαίνεται την μαγνήτισε το Mastur βλέμμα το αγελαδίσιον, που είχα από την αυπνία και την τρελή επανάληψη.</p><p>Δώστε βάση... Ο Κώλος πλησιάζει...</p><p>Με κοιτάει μ' αυτό το λάγνο βλέμμα το γνωστό "Τι έγραψες παίδαρε στο 4ο θέμα" ένα πράγμα το οποίο στην ουσία σημαίνει "σ' αρέσουν τα μάτια μου; Και που να δείς τον κώλο μου"... Πράγμα και το οποίον έπραξα! Όπως κατέβασε ταχύτητα και έστριψε στην πόρτα με τα ζαντολάστιχά της να καίνε την άσφαλτο της αίθουσας, φάνηκε το θεϊκό πορτ-μπαγκάζ. Ένα σορτσάκι "μίνι-ότι είχε απομείνει" και δυο κωλομέρια να κρέμονται σα συριανά γίγας λουκούμια από δαύτο.</p><p>Θέλετε πολύ να βάλετε τη μάπα σας εκεί μέσα και να τα φάτε ε; Όχι ακόμα διότι...</p><p>...δώστε βάση... Το έργο έχει νόημα!</p><p>Δεν προλαβαίνει να βγεί από τον χώρο του μυστηρίου της εξέτασης και με τη γλυκύτατη φωνούλα της, απαγγέλει ελαφρά γελαστά στη φίλη της την ακόλουθη ρήση:</p><p>"Ρε μαλάκα, τι θέματα ήταν αυτά;"</p><p>Το μειδίαμα στο πρόσωπό μου δεν αργεί να σχηματιστεί. Ομοίως και η εξής σκέψη στο μυαλό μου: "Αν το διάβασμά σου ήταν τόσο maxi σε απόλυτη αναλογία με το όσο μίνι ήταν το κοντοβράκι σου και όχι -κυριολεκτικά- του κώλου, ίσως να αναγνώριζες τα θέματα".</p><p></p><p>Η διδαχή:</p><p>Στην εξεταστική,  τουλάχιστον εμείς πάντα είμαστε επιμελείς, πάντα διαβάζουμε με νάζι και με χάρη! Δεν αγχωνόμαστε για το τι κώλο θα φάμε, διότι ο κώλος φίλοι μου είναι σαν την τομάτα. Ακριβός μεν, στη λαϊκή κάθε Σάββατο για πούλημα δε... Με το χειρότερο ενδεχόμενο, να μη τον κάνεις μαζί με το αγγούρι σου σαλάτα, αλλά να τον φας στη μάπα!</p><p>All hail Κώλος! Πάμε για διάβασμα τώρα!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-578153954545277191?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-63825394493023715482008-09-08T14:39:00.002+03:002008-09-08T15:36:06.051+03:00Όλοι θα έχετε ακούσει τη διάσημη σειρά Battlestar Galactica, όπου διαβολικά ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη, οι Cylons (Κύλωνες) προσπαθούν να εξοντώσουν την ανθρώπινη φυλή πάση θυσία. Σήμερα θα σας κάνω μια αποκάλυψη... Οι Κύλωνες είναι ανάμεσά μας! Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά:<br /><br /><strong>Episode 1 - Emerge of the Cylon Empire</strong><br /><br />Έτσι μικρό και αθώο που ήμουν πρίν αρκετά χρόνια, μου ζητήθηκε να μπω σε ένα site, να στηρίξω μια προσπάθεια φίλων, πράγμα που ως φιλεύσπλαχνος, πονόψυχος και καταπληκτικός άνθρωπος που είμαι, το έκανα. Η ιδέα ήταν να μαζευτεί καλός κόσμος και να υπάρξουν παραγωγικές και ήρεμες συζητήσεις. Και έτσι έγινε...με μια λεπτομέρεια! Μαζί με την καλή κοινωνία ήρθε και ο Κύλωνας!<br /><br /><strong>Episode 2 - Attack on the 12 Colonies of Kobol</strong><br /><br />Ζείς ήρεμα, εκφράζεις τις απόψεις σου εξίσου ήρεμα, γαμείς ήρεμα (γιατί να είμεθα passe; Άπαξ και επέλθει η σεξουαλική επαφή, δεν έχει σημασία από που τη γνώρισες), και μέσα σ' όλα αυτά ξεπετάγεται ο Κύλωνας. Στο πρώτο επεισόδιο παραμόνευε, σιωπηλός και με δειλά βήματα, γινόταν ένα με την κοινωνία των 12 Αποικιών, ένα με τους ανθρώπους. Τόσο ευτυχισμένοι, τόσο φιλικοί, έπρεπε να μάθει ποιό είναι το μυστικό! Δυστυχώς κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο πρόθυμοι στο να δίνουν στεγνά τέτοια μυστικά. Κι έτσι ο Κύλωνας έμαθε και έχει τρόπο να επιτεθεί. Η βάση "το δικό μου πήδημα" ήταν η πρώτη που δέχτηκε την ανηλεή επίθεση του διαβολικού ρομπότ. Δεν είχε τέτοια βάση φαίνεται ο ίδιος και ήθελε πάση θυσία να αποκτήσει μια. Μετά από σοβαρές συζητήσεις με την αξιωματικό της βάσης και μεταφορέα των κρατικών μυστικών στον Κύλωνα, αποφάσισα να την παραδώσω σε αυτόν διότι το κόστος ήταν μεγαλύτερο από το όφελος. Διότι κυρίες και κύριοι, δε τη γαμείς που δεν την γαμείς πια,  μην πληρώνεις και τσάμπα αντιπρηχτικό για τα -κερατωμένα- παπάρια σου.<br /><br /><strong>Episode 3 - Battle of Molocay</strong><br /><br />Υποψιασμένος πιά για τον Κύλωνα, ξεδιπλώνεις τα Battlestars σου στο πεδίο, σε αμυντικό όμως σχήμα για να μην σπάσεις την πρόσφατη και εύθραυστη εκεχειρία. Λες, εγώ θα συνεχίσω τη ζωή μου, θα κάνω τις παρέες μου κι άστονα να γαμιέται ασυστόλως και σύγκορμος με την κοπελίτσα.<br />Αμ δε... Σε κάθε σου λέξη, σε κάθε σου γνώμη, από πίσω ο Κύλωνας να πεί τη μαλακία του. Καθότι η μαλακία είναι μεταδοτική, ο Κύλωνας αποκτά κλίκα, την οποία και δασκαλεύει να εξαπολύσει λασποειδή επίθεση ψεμμάτων εναντίων των Αποικιών. Το Αποικιακό Ναυτικό το κατάλαβε εγκαίρως και τα Battlestars περίμεναν με αδιάσειστες αποδείξεις, στημένα στη γωνία στο πέρασμα του Molocay να κεράσουν μια χυσάδα με παγάκια, το σιδερένιο αγόρι μας. Πράγμα που έγινε και η μάχη του Molocay απέβη νικηφόρα για τους ανθρώπους.<br /><br /><strong>Episode 4 - The "toaster" insists!</strong><br /><br />Κι ενώ ο Κύλωνας έχει υποστεί τεράστιες ζημιές, έχει χάσει 2 χέρια, 3 πόδια και οχτώ πλοκάμια, συνεχίζει να εκτοξεύει μαλακίες και προκλήσεις σαν τα βαρελότα στου Κουτρούλη το γάμο. 24/7/365 πίσω από ένα πληκτρολόγιο και μια οθόνη (στο ένα παράθυρο έχει τσόντα για τις δύσκολες ώρες) παρακολουθεί τις κινήσεις σου. Με ποιόν μίλησες, τι είπες, τι έκανες, ποιοί είναι οι φίλοι σου, αν ξαναπηδάς, κι αν όλα αυτά αποβούν θετικά στο αποτέλεσμα, ο Κύλωνας βγάζει καπνούς. Προφανώς σαν καλή "τοστιέρα", αυτή είναι η λειτουργία του, να εξοργίζεται και να βγάζει καπνούς κάθε φορά που οι άνθρωποι θέλουν να φάνε ένα σωστό και ήρεμο γεύμα. Βλέπει την τσόντα του περιχαρής, μετά ειρωνικά και βλακωδώς τα χώνει σε κάποιο άλλο αθώο πλάσμα και στο τέλος ανοίγει το αρχείο "ta kator8omata moy.txt" και γράφει μέσα:<br /><br />"Kai simera gamisa"<br /><br /><br /><strong>Ερώτηση της Κριτικής Επιτροπής:</strong> "Τελικά η κοπελίτσα έκατσε στον Κύλωνα;"<br /><br /><strong>Απάντηση Παραγωγού:</strong> "Όχι αλλά ελπίζουμε να γίνει άμεσα, διότι προσπαθώντας να βρεί τα χαμένα του "γαλόνια", έχει κάνει τα δικά μας... μπαλόνια!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-6382539449302371548?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-25894277003001756452007-09-27T22:55:00.000+03:002007-09-28T00:06:14.103+03:00<div align="justify">Καλησπέρα θαυμάσιο -αν και λιγοστό- κοινό μου. Εμποτισμένος στην καφεΐνη ένιωσα μιαν αχαλίνωτη επιθυμία, μια ανάγκη, να γράψω...<br/><br/><strong>Επιλέξτε ένα από τα παρακάτω:</strong><br/><br/><div align="left">α) Ερωτικό εσεμές (Εχάθηκεν η Πόλη, εχάθη κι ο Τσεσμές)  στην λατρευτή μου κοπέλα<br/></div>β) Την διαθήκη μου<br/>γ) Τον κόσμο στο περιβάλλον της επιδυμίδας μου (αργκιστί στ αρχίδια μου)<br/>δ) Σιντί με τραγούδια της Μπρίτνι Σπήαρς (Χελ γιέα ανατριχιάζω και δακρύζω)<br/>ε) Κανένα από τα παραπάνω, γκρίνια θα φάτε στη μάπα και αναλύσεις για διάφορα άσχετα<br/><br/>Καλά καταλάβατε, το<strong> ε)</strong> έχει το μενού σήμερα!<br/><br/>Είμαι στην "ευχάριστη" θέση να βρίσκομαι κάθε μέρα πάνω από τα βιβλία μου και να διαβάζω, είτε θεωρίες πεθαμένων (Θεος χωρέστους αλλά γιατί να πεθάνουν κι εμένα;), είτε μακροσκελείς εξισώσεις που μέχρι να φτάσεις στο ίσον έχεις ξεχάσει τι στο διάολο ψάχνεις, είτε απλούστατα σάλτσες και μάλιστα άνοστες που ο μόνος σκοπός ύπαρξής τους είναι να γεμίσουν σελίδες στα πονήματα μερικών ούτως ώστε τα τελευταία να αποκτήσουν τον επιθυμητό όγκο (Ρίχτους ένα Παντένε Προβ(ατ)έ να ούμε ρε συγγραφεύ, πιο συμφέρον θα είναι για όλους μας).<br/><br/>Είμαι στην "ευχάριστη" θέση  (μισό λεπτό να παραγγείλω...) να ανακαλύπτω ότι δεν έχω 700 ΜΒ σιντιά για να γράψω και να   δοκιμάσω το SimplyMEPIS (διανομή Linux), πάνω σε ένα σκληρό δίσκο που ψυχορραγεί ζητώντας απεγνωσμένα να του αφαιρέσω δεδομένα ώστε να αποκτήσει διαθέσιμο χώρο μετρήσιμο ξανά σε GB. Το τελευταίο λοιπόν με ωθεί στη διαπίστωση πως θέλω νέο δίσκο, διότι αν είναι να κάνεις τη δουλειά που θες, dual boot αρχικά τουλάχιστον, κάντη σαν άνθρωπος και όχι μισή επάνω σε ψίχουλα χώρου που διαθέτει ο δίσκος σου συνολικά.<br/><br/>Ας τελειώσουμε με τις ευχάριστες θέσεις όμως και να μείνουμε στο πισί μου. Το μηχάνημα είναι 4ετίας Αθλονάκι 2400ΧΡ με 512 μνήμη, 120 γίγα -εσωτερικό- σκληρό και μια 6600 Nvidia για κλάμματα διότι βγάζει artifacts σε κάθε παιχνίδι.  Λεω κι εγώ "αφού δε γαμείς που δε γαμείς <i>aka παίζεις παιχνίδια</i>, δε βάζεις ένα Λινούξι να μάθεις και τίποτα;" Έλα όμως που παίζω ένα, κουτσά στραβά αλλά τρέχει! Το WoW! Πως θα το κάνουμε να τρέξει στον wine και διάφορα άλλα ερωτήματα, με ταλανίζουν τις νύχτες, με το σημαντικότερο να είναι το ακόλουθο:<br/><br/>Καλά όλα αυτά! Τα λεφτά για -αξιοπρεπή- αναβάθμιση ή νέο πισί, που θα τα βρω; <br/><br/>Το τελευταίο χαρτονόμισμα έφυγε πάντως σε κάρτα κινητής τηλεφωνίας γιατί κάπως έπρεπε να πείσω την αγαπημένη μου ότι δεν τα έχω πάρει στο κρανίο μαζί της αλλά με το ντελίβερι που αντι για καρμπονάρα, μου έφερε πέστροφα ψητή με σως ροκφόρ. Τελικά δεν ξεκίνησα το δρόμο της πειθούς. Της έδωσα έτσι την ευκαιρία να το καταλάβει μόνη της, όταν πλέον είχα χωνέψει τον θαυμαστό ιχθύ!<br/><br/>Ας στείλω όμως τώρα κι ένα sms να δω τι κάνει, γιατί διαβάζει και είναι καλό να είμαστε δίπλα στους ανθρώπους που αγαπάμε, ιδιαίτερα όταν έχουν ανάγκη από υποστήριξη και μια καλή κουβέντα. Θα επιστρέψω δριμύτερος όμως, σύντομα, με νέες αφηγήσεις!<br/><br/><br/>Σας φιλώ γλυκά και καληνυχτίζω! Να είστε όλοι καλά και όσοι δίνετε επίσης εξετάσεις, κουράγιο! Όλοι καλά θα πάμε (ή καλά θα τον φάμε!).<br/></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-2589427700300175645?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-65423205242080944882007-06-30T14:44:00.000+03:002007-06-30T15:44:16.717+03:00Πιάσαμε σχεδόν Ιούλιο και η ώρα για μια σύντομη και μαρτυρική -όπως  φαίνεται με απόλυτη βεβαιότητα- εξεταστική ήρθε. Φυσικά ο χαρακτηρισμός "καυτή" δεν αναφέρεται σε πιθανές φωτογραφήσεις Playmates στα αμφιθέατρα την ώρα της εξέτασης, αλλά τόσο για τη χρονική διάρκεια την οποία αφορά η εξεταστική στο σύνολό της, όσο και για τα πιθανά αποτελέσματα που θα λάβω βαθμολογικώς.<br/><br/>Όχι μη με αποκαλείτε απαισιόδοξο. Προτιμώ το ρεαλιστής, ή ακόμα καλύτερα το "συλλέκτης". Άλλοι κάνουν συλλογή από πεταλούδες, άλλοι από γραμματόσημα. Εγώ και πολλοί φίλοι μου θα κάνουμε συλλογή από χρωστούμενα μαθήματα όπως πάει το πράγμα! Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, έχω το άγχος ότι όταν τις δημοσιεύσω θα πρέπει να κάνω το προϊόν κενώσεώς μου παξιμάδι, για να βγάλω άλλο ένα τεράστιο και ακατανόητο κομμάτι ύλης, έχοντας ήδη ξεχάσει τα προηγούμενα.<br/><br/>Υπάρχουν όρια στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Οι ψυχολογικές και νοητικές αντοχές δεν επεκτείνονται στο άπειρο. Καλώς η κακώς δεν έχω την απαιτούμενη υπομονή και σπιρτάδα για να δώσω μια εξεταστική με <strong>αυτό</strong> τον τρόπο και ταυτόχρονα να περιμένω να μεγιστοποιήσω τα οφέλη μου. Δεν υπάρχουν όρια όμως στη βλακεία! Έτσι εξηγείται το τι τραβάμε όλοι τώρα, επειδή κάποτε άλλοι τράβαγαν το σκοινί, απ' όποια άκρη του σκοινιού κι αν κοιτάει κάποιος.<br/><br/>Ο Χάρρυ Κλύνν το είπε πολύ σοφά πρίν από 17 χρόνια σε show του. Σε αυτή τη χώρα "άλλος πληρώνει και άλλος γαμάει" και αν σας σοκάρει το "γαμάει", δεν πειράζει, το αντέχουμε 11 εκατομμύρια άνθρωποι σ' αυτό τον τόπο κάθε μέρα, ώρα και στιγμή! Μη ντρεπόμαστε και να το ακούσουμε...<br/><br/>Και τώρα με συγχωρείτε, αποχωρώ για να μελετήσω μπας και γίνω καλύτερος άνθρωπος γιατί αν το αφήσω σε όλους τους άλλους και την "καλοσύνη" τους, δεν πρόκειται να δω προκοπή...<br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-6542320524208094488?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-1165519931925892792006-12-07T21:14:00.000+02:002006-12-07T21:43:23.460+02:00<div align="justify">Κι εκεί που νομίζεις ότι όλα είναι οργανωμένα στη ζωή σου, ότι έχεις βρεί τη λύση ρε παιδί μου σε κάθε σου πρόβλημα, ξαφνικά βρίσκεσαι μέσα σε στιγμές έκστασης από ποιότητα, στιγμές που τις απολαμβάνεις, στιγμές που λες "ίσα Καραμήτρο... που πήγαινα μέχρι χτες;", στιγμές που μπορείς αλλά δε θέλεις να τις γράψεις σε ένα blog ή να τις πείς στην χαρτορίχτρα της γειτονιάς σου. Ναι,<br/>μετά την γνωστή εταιρία της γειτονιάς μας, έχουμε και χαρτορίχτρα της γειτονιάς...<br/><br/>Κι έτσι κάθεσαι και λες: "Ωραία, με ποιόν θα το συζητήσω; Με μένα!" Θαυμάσια! Βρήκα το πιό κατάλληλο άτομο που θα ρωτήσω ακριβώς τα πράγματα που θέλει να ακούσει και που θα μου απαντήσει ακριβώς τα πράγματα που θέλω να ακούσω. Κι από τις momenta ecstatica πάμε στις momenta statica (εξ ού και παύλα στον τίτλο), όπου κάθεσαι σαν οχτάποδο και κοιτάς το γαλαζωπό ρολόι στον τοίχο και σκέφτεσαι και σκέφτεσαι και σκέφτεσαι. Στο τέλος της μέρας έχεις ξεχάσει να πας και για κατούρημα... Η πολλή η σκέψη στο έχει κάψει!<br/><br/>Λυπάμαι που δεν θέλω να πω τα της ουσίας (το δε μπορώ είναι ένας αριστοκρατικός τρόπος για να πείς "δε γουστάρω ρε φίλε να σου πω"), αλλά θεωρώ ότι αυτό που σκέφτομαι πρέπει να το σεβαστώ και να το αντιμετωπίσω μόνος μου. <br/><br/>Και ξέρετε κάτι; Δε μασάω! Θα τα καταφέρω! :)<br/><br/></div><style>i{content: normal !important}</style><style>i{content: normal !important}</style><style>i{content: normal !important}</style><style>i{content: normal !important}</style><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-116551993192589279?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-1163895525399644452006-11-19T01:25:00.000+02:002006-11-19T02:18:45.436+02:00Βαρύ πράγμα. Δεν αρκεί να έχεις στομάχι, αλλά πρέπει να το έχεις επενδύσει και με ατσάλι. Τι ήταν αυτό ρε φίλε. Το στόμα άναψε, ο λαιμός ούρλιαζε, το στομάχι κόλαση, μα κι από πίσω...κώλαση! Πρωκτός... πυρωκτός.<br/><br/>Κι εκεί που έχεις βάλει <strong>Opeth - Dirge for November</strong> και νιώθεις την ηδονή να σε διαπερνά, σκέφτεσαι να βάλεις κανένα ουισκάκι, έτσι μιάς και είναι βράδυ. Ρε άρχοντα μας δουλεύεις; Την κοιλίτσα δεν τη βλέπεις; Δεν είναι ανάγκη να την μεγαλώσουμε. Τι κάνουμε φίλες και φίλοι μου εδώ;<br/> <br/>Κι όταν το άσμα τελειώσει, τα μάτια κλείνουν, το ρολόι δείχνει περασμένες δύο, και η σκέψη δείχνει κρεβάτι. Κρύες οι νύχτες. Ας είναι καλά ένα ταπεινό παπλωματάκι... Δυσκολεύομαι να σηκωθώ τα πρωινά. Είναι τόσο απολαυστική η ζεστασιά που προσφέρει. Ρεμάλι κανονικότατο, δυνάστης του παπλώματος, διδάκτωρ του ύπνου, συνταξιούχος ονειροπόλος, ότι θέλετε προσάψτε μου... Πάω για ύπνο!<br/><br/>Γκουντνύχτεν!<br/><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-116389552539964445?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-1159713713932655272006-10-01T17:09:00.000+03:002006-10-01T17:41:53.953+03:00... και έχω -ευτυχώς- πολλά να κάνω αλλά -δυστυχώς- αφορούν την δεύτερη-καπάκι-κωλοσφήνα εξεταστική.<br /><br />Σφυρίξτε λήξη να τελειώνουμε... δεν αντέχω άλλο! 2 μήνες σε ένα σπίτι με βιβλία, μόνος, έχω βαρέσει ορθοκανονική νευρική σπαζοκρανιορμονική κρίση και θα σβεντουρίξω καμιά στρουθοκάμηλο όταν βγώ από δω!<br /><br />Βλέπεις μετά στο msn messenger και σου λέει ο άλλος "κάθομαι στη δουλειά και τα έχω ματώσει από το ξύσιμο" ή "ρε φίλε αυτή είναι η 2830στή γκόμενα που με φτύνει" ή "τα νεύρα μου, μου έσπασε ενα νύχι".<br /><br />Σιγά ρε παίδες... Κι εγω τι να κάνω; Να έρθω να βοηθήσω στο ξύσιμο και να τους κάνω αέρα για να μην ιδρώνουν; Να σας κάτσω επειδή δεν το έκανε η γκόμενα...ή να έρθω και να κάνω την ψυχονοσοκόμα και να σας πω "έλα κοκκώνα μου θα στον κολλήσω με UHU τον όνυχα για να μπορείς να ξύνεις τα κύμβαλα του πρώτου και όντας όμορφη να κάτσεις στον δεύτερο"....;<br /><br />Το ξέρω, τραβάτε ζόρια αλλά όταν βλέπετε άλλους με χειρότερα που δεν μιλάμε τόσο όσο εσείς... ε σκάστε και κάντε την τσαγιέρα!<br /><br />Λοιπόν, εμείς τα λέμε άλλη στιγμή. Πάω να διαβάσω! Φιλάκια λέηντιζ εντ τζέντλεμεν!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-115971371393265527?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-1157700696057547282006-09-08T10:06:00.000+03:002006-09-08T10:31:36.066+03:00...έρχονται και οι ερωτήσεις! Ειλικρινά πείτε μου, πόσες φορές έχετε συναντήσει απίστευτα ηλίθια άτομα ή κομπλεξικά και τα βρίσατε τόσο πολύ ώστε να ξεθυμάνετε. Αλήθεια, γιατί φυλαγόμαστε και δεν ξεσπάμε; Είναι μήπως αυτό το κράτημα, ένα τίμημα έναντι στο κέρδος από την εγκράτεια; Εγω δε μπορώ να πω οτι φυλάγομαι τόσο πολύ, ούτε μου αρέσει πάντα να ξεσπάω. Και σου έρχεται η καλή η -όπως νόμιζες- φίλη (<span style="font-weight: bold;">μη γελάτε οι άνδρες αναγνώστες, η μαλακία είναι universal gift</span>) και βγάζει όλη της τη χολή και όλο τον κομπλεξισμό της επάνω σου επειδή η ηλιθιότητά της βάρεσε, supremum. Εσυ τι πρέπει να κάνεις;<br /><br />Τι να πω... λυπάμαι που αυτή η κοινωνία δεν προσέχει ώστε το μυαλό να μπορεί να λειτουργεί πρίν από το στόμα. Και το κακό είναι ότι πολλοί και πολλές, νιώθουν υπερήφανοι για την νοητική τους αυτή υστέρηση και θεωρούν ότι λένε σοφιστείες.<br /><br />Το να έχει κάνει κανείς/καμία, σεξ με 50 συντρόφους και να έχει χωρίσει 365 φορές σε ισάριθμες μέρες, δεν τον/την κάνει έμπειρο άνθρωπο. Το να περιορίζει κανείς τα λάθη του, να κάνει τις βέλτιστες δυνατές επιλογές, να ακούει, να μαθαίνει και από τα λάθη των άλλων αλλά και από τα δικά του... αυτό την/τον κάνει πιό έμπειρο άνθρωπο.<br /><br />Ας ξαναγράψουμε τον κώδικα των χαρακτήρων και των σκέψεών μας, γιατί το πρόγραμμα "Κοινωνία", άρχισε να βγάζει πολλά Runtime Errors.<br /><br />Καλημέρα... πάντα με χαμόγελο!!! :)<br /><br />ΥΓ: Πλέον θα γράφω πιό συχνά! Πάμε γερά ρε!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-115770069605754728?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-1150679077799282502006-06-19T04:02:00.000+03:002006-06-19T04:17:28.053+03:00Χαίρετε αγαπητοί κύριοι και κυρίες μου. Υποθέτω οτι διαβάζετε αυτό το άρθρο παρέα με κάτι δροσιστικό ή δίπλα σε μια τηλεόραση συντονισμένη σε κανάλια που μεταδίδουν πάσης φύσεως γεγονότα και θεάματα. Σίγουρα οι πράττοντες το τελευταίο θα διαπιστώνετε ότι οι αρχαίες τακτικές "χειμώνα ξεκουραζόμαστε, τις άλλες εποχές μαχόμαστε", ισχύουν ακόμα. Μονομαχίες όπως: Ρονάλντο εναντίον Βίντουκα, Λουκά εναντίον Lordi, Τουρκίας έναντι απαιτήσεων της Ε.Ε., κοινωνικών ομάδων έναντι "νόμου Πλαίσιο", παιχτών Fame Story εναντίον της Χριστίνας, X-men εναντίον... κάποιων, και πάει λέγοντας! Δε θα σχολιάσω αυτές τις μονομαχίες. Απλά τις αναφέρω. Τις γνωρίζετε. Θαυμάσια λοιπόν, πάμε παρακάτω.<br /><br />Αυτό που θα σχολιάσουμε είναι όλα τα υπόλοιπα! Ας αρχίσουμε λοιπόν από τη γνωστή και μη εξαιρετέα γριούλα της γειτονιάς μου. Ω ναι, η δεκαοχτούρα ξαναχτύπησε και πλέον πίνει καφέ εξ αποστάσεως, με τους υπόλοιπους γείτονες που τυγχάνει τα μπαλκόνια τους να είναι αντικρυστά με το δικό της. Το ζήτημα που ανακύπτει είναι, τι επίπληξη μπορεί να λάβει από τον συντάκτη του παρόντος άρθρου, ο οποίος κοιμάται εως εκείνη την ώρα και συγκεκριμένα την 12η μεσημβρινή.<br /><br />Κομμάτια να γίνει και η δεκαοχτούρα, θα το υποστούμε! Το "κουτί με τα γαλλικά" που το πάτε; Μια εμφανώς οξύθυμη κυρία, βροντοφώνως και αδιαλείπτως -κυριολεκτικό το τελευταίο καθώς συναγωνίζεται σε συχνότητα ακόμα και το 24ωρο ωρολόγιο σύστημα- εκσφενδονίζει προς πάσα ακουστική κατεύθυνση, ρομαντικές γαλλικές λεξούλες. Αυτές οι λεξούλες άλλοτε τιμούν το ταίρι της: "Πούστη", "Μαλάκα" κλπ, άλλοτε τιμούν την Ορθόδοξη θρησκεία (δεν θα παραθέσω για ευνόητους λόγους τις επικλήσεις της), άλλοτε τιμούν τις γειτόνισσες της: "Ξεσκισμένη "κάτι" " κλπ. και άλλοτε συγκεντρώνονται σε ενα ασυνάρτητο συνοθύλλεμα κραυγών του τύπου, "άνθρωπος του Κρο-Μανιόν". Να μην ξεχάσω να αναφέρω οτι η επεξήγηση για τις διαθέσεις της οξύθυμου κυρίας, ήρθε το χθεσινό πρωινό, από την... δεκαοχτούρα! Απολαύστε: "Γλου γλου γλου, δε της κάθεται ο άντρας της, γλου γλου γλου, γι αυτό γκαρίζει ,γλου γλου, και δε μπορώ να κοιμηθώ. Γλου!"<br /><br />Στα κομμάτια και η αυτοδίδακτη Γαλλομαθής. Πάμε στα απογευματινά δελτία ειδήσεων με θέμα "Ο άντρας μου δε μου κάνει σεξ και άλλα γιατί βλέπει μπάλα". Είδηση ολκής! Τρεχάτε για το κελεπούρι! Σίγουρα πρόκειται για άλλη μια φιλότιμη και πολύ ποιοτική προσπάθεια να μας απαλλάξουν από το τριχωτό της κεφαλής μας! Ιδιαίτερη μνεία ας γίνει για όλες αυτές τις κυρίες που σκούζουν όταν δεν τις χαϊδολογεί ο σύζυγος, που απεχθάνονται το ποδόσφαιρο αλλά ορμονορρυούν (λεξιπλάστης ο άτιμος) κάθε φορά που βλέπουν τον Μπέκαμ!<br /><br />Ας πιούμε λοιπόν ενα ποτηράκι Johnnie Walker και ας απολαύσουμε καθήμενοι αναπαυτικά στην καρέκλα μας, όλα αυτά τα φαινόμενα που ταλανίζουν την πολύπαθη καθημερινότητά μας. Άξιον απορίας είναι βέβαια τι ακριβώς πρέπει να περιμένουμε από το μέλλον. Την επανάληψή τους, ή την εξαφάνισή τους; Περί ορέξεως... σπανακόπιτα!<br /><br />Τα ξαναλέμε λοιπόν σύντομα, φίλοι μου! Να είστε πάντα καλά και να χαμογελάτε τακτικά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-115067907779928250?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-1141527768538011342006-03-05T02:54:00.000+02:002006-04-27T21:23:48.066+03:00<div style="text-align: justify;">Καλησπέρα σας φίλοι/ες αναγνώστες/ριες μου! Ήρθε η ώρα ξανά να στάξει το εικονικό μελάνι στο εικονικό χαρτί, έχοντας πολλά να γράψει! Θέμα μας απόψε η ελευθερία του λόγου στο ίντερνετ και ο ρόλος αυτής και των "θιασωτών" της. Το ίντερνετ αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Ας εξετάσουμε λοιπόν σε βάθος το θέμα μας, σε αυτήν.<br /><br />Διάβαζα τις προάλλες ενα άρθρο περί δημοκρατίας στο ίντερνετ -με συμπέρασμα της αρθρογράφου του, οτι τελικά δεν μπορεί να υπάρχει- και ταυτόχρονα θυμήθηκα οτι κατέχει ιστότοπο που πρεσβεύει την ελευθερία όλων των ιδεών, ασχέτως του πρακτικού αποτελέσματος. Πως μπορεί το εν λόγω -ταλαντούχο παρόλαυτα- άτομο, να συμπεραίνει οτι "καλώς φιμώνουν τα πόστς σε φόρουμς" και ταυτόχρονα να έχει στην ιδιοκτησία του, φόρουμ που πρεσβεύει την ελευθερία των ιδεών και του λόγου;<br /><br />Ας τα πάρουμε όμως όλα από την αρχή. Δημοκρατία... μια τόσο παρεξηγημένη έννοια η οποία έχει τις ρίζες τις στην Αρχαία Ελλάδα. Αναρρωτιέται η αρθρογράφος εκείνου του πονήματος λοιπόν εαν όντως μπορεί να υπάρξει δημοκρατία στο διαδίκτυο. Της απαντώ... Ναι! Μπορεί να υπάρξει (εαν υποθέσουμε οτι αυτός έχει επιλεγεί ως τρόπος έκφρασης)! Αλλά όχι η διαστρεβλωμένη δημοκρατία που το 99% των ανθρώπων πιπιλούν ως καραμέλα για να προωθούν την "ελευθερία λόγου" τους, μέχρις ότου αποκτήσουν ικανή δύναμη ώστε να μπορέσουν μετά εκ του ασφαλούς να φιμώσουν το μισό σύμπαν και να καταλήξουν στο συμπέρασμα οτι "καλώς φιμώνουν τα πόστς σε φόρουμς".<br /><br />Η αυθεντική έννοια της δημοκρατίας είναι συνυφασμένη με τις έννοιες δικαιοσύνη, ισότητα, ελευθερία του λόγου, κλπ. Ας σταθούμε σε αυτό το τελευταίο λοιπόν. Ελευθερία του λόγου... εύηχη φράση... έτσι; Σας πληροφορώ οτι αυτό το βασικό συστατικό της δημοκρατίας, είναι τόσο διαστρεβλωμένο στο διαδίκτυο, όσο τίποτε άλλο. Ας φέρουμε ενα υποθετικό παράδειγμα:<br /><br />Η Ιωάννα (τυχαίο όνομα) φτιάχνει ενα φόρουμ ελεύθερο στην έκφραση ιδεών, με διάφορα θέματα, εκ των οποίων ενα είναι και το : "Πως να εισάγετε τη γλώσσα σας στον πρωκτό του γκέη φίλου σας, δίχως να σας πάρει χαμπάρι". Άλλο θέμα θα μπορούσε να είναι το εξής: "Η σύγχρονη γυναίκα και ο ευτυχής μας δούλος-άντρας". Δεν περιμένω να μην έχετε ήδη ξεσπάσει σε ασταμάτητα γέλια με τους τίτλους που σκέφθηκα ως παραδείγματα... Όμως αυτά συναντάμε κάθε μέρα στο ίντερνετ. Θέματα με εξευτελιστικό και πολλές φορές προκλητικά εκνευριστικό περιεχόμενο. Σχολιάζεις εσυ Χ έστω, σε ενα από αυτά τα θέματα οτι "Κακώς ανοίξατε τέτοια κουβέντα και να πως ξεπέφτει η κοινωνία μας και έχετε ξεπεράσει τα όρια του επιτρεπτού κλπ κλπ". Την επόμενη ημέρα το βλέπεις κι έχει πάει περίπατο το σχόλιο...<br /><br />Η "ελευθερία του λόγου" έχει καταντήσει χιλιοπιπιλισμένη καραμέλα στα στόματα, όλων των ψυχολογικά καταπιεσμένων και περιθωριοποιημένων από την κοινωνία. Έχει περάσει από το επίπεδο του σεβασμού στην πλειοψηφία, στο επίπεδο της αυθάδειας της μειοψηφίας έναντι της πλειοψηφίας. Αγαπητή έστω Ιωάννα... Από τη στιγμή που θέλεις να πράττεις με βάση δημοκρατία και ελευθερία λόγου, θα το κάνεις όπως το ορίζουν οι ίδιες οι έννοιες και όχι να τις διακυρρήσεις πως τις πρεσβεύεις και να τις φέρνεις μετά στα μέτρα σου... Εαν δεν επιθυμείς να πράττεις με βάση τους πρωτογενείς ορισμούς των δύο εννοιών, τότε μη διακυρρήσεις καν οτι τις πρεσβεύεις αλλά διάλεξε άλλο τρόπο έκφρασης. Πες "φτιάχνω ενα φόρουμ, μπείτε, γράψτε, αλλά αν δεν μου αρέσει κάτι, θα το διαγράφω δίχως να το συζητάω μαζί σας" ή "φτιάχνω ενα φόρουμ όπου θα βγάλω την ανωμαλία μου και θα πω ότι γουστάρω αλλά θα κινείστε μόνο σε αυτό το ύφος" και περίμενε μέλη. Δεν είναι ντροπή να ξεκαθαρίσεις έτσι τη θέση σου. Δε θέλεις δημοκρατία και σεβασμό αλλά μοναρχία και ακολασία-αυθάδεια στο φόρουμ σου. Πες το βρε παιδί μου, να σε περιθωριοποιήσει η κοινωνία μια ώρα αρχύτερα.<br /><br />Ας είμαστε όμως ακόμα πιο επιεικείς. Αν επρόκειτο μόνο για φόρουμ "κάνω οτι θέλω", δε θα φώναζε κανείς και δε θα πάταγε κανείς που δεν αρέσκεται σε τέτοια αντιμετώπιση. Το ξεκαθάρισε, τέλος. Από τη στιγμή που προκαλείς, αυθαδιάζεις, φιμώνεις προστατευόμενος πίσω από την έννοια "ελευθερία ιδεών και λόγου", μόνο ως κοινός ψεύτης χαρακτηρίζεσαι. Δεν γίνεται από τη μεριά που μας βολεύει να επεκτείνουμε τα όρια και από τη μεριά που δεν μας βολεύει να τα μειώνουμε. Δεν γίνεται να ομιλεί κανείς για ελευθερία του λόγου και κατα συνέπεια δημοκρατία στο διαδίκτυο και έπειτα να έχει την αξίωση να μεταμορφώνεται από θιασώτης της σε δήμιος, και να απολαμβάνει αποδοχή από τους παρακολουθούντες το θεατρικόν του έργο. Κάποιοι πιθανότατα δε θα καταλάβουν αυτή την υποκρισία αλλά υπάρχει και ο θεατής με κριτική σκέψη και την τομάτα ανα χείρας... Εαν θελουμε να ζούμε με ηθικά όρια, ας ζήσουμε με ηθικά όρια, ισχύοντα για όλους, ειδάλλως, υπάρχουν μύριοι εναλλακτικοί και εξίσου ικανοποιητικοί τρόποι ζωής, άσχετα αν δεν τυγχάνουν αναγνώρισης από τον "πολιτισμένο" κόσμο.<br /><br />Κλείνω με μια ρήση του Ισοκράτη που έτυχε να διαβάσω στο ίντερνετ, χθές (την αφιερώνω στην συγγραφέα εκείνου του άρθρου περί υπάρξεως της δημοκρατίας και σε όλους τους ομοίως προς αυτή σκεπτόμενους) :<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-style: italic;">Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται </span></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-style: italic;"> Διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της </span></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-style: italic;"> ελευθερίας και της ισότητας. </span></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-style: italic;"> Διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν </span></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-style: italic;"> την αυθάδεια ως δικαίωμα, </span></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-style: italic;"> την παρανομία ως ελευθερία, </span></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-style: italic;"> την αναίδεια του λόγου ως ισότητα </span></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-style: italic;"> και την αναρχία ως ευδαιμονία.<br /></span></span> <div style="text-align: justify;"><br /><div style="text-align: justify;">Καληνύχτα αγαπητοί μου αναγνώστες. Προσεχώς μαζί σας με ακόμα πιο ενδιαφέροντα άρθρα.<br /></div> </div> </div> <span style="color:darkblue;"> <span style="text-decoration: underline;"> </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-114152776853801134?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-1141383247615575302006-03-03T11:10:00.000+02:002006-05-24T22:26:22.266+03:00<div style="text-align: justify;">Καλό μου 2006 έχεις μπει πλέον για τα καλά και μας έχεις δώσει κι εσυ -όπως και τα τελευταία 10 έτη- την ίδια πικρή γεύση όσον αφορά τα πρότυπα των ανθρώπων σε κάθε επίπεδο. Θα περίμενε κανείς να ωριμάζουν όπως το Dimple (εντάξει αυτό είναι 15 ετών, πάντως το νόημα το πιάσατε) αλλά που τέτοια τύχη! Βλέπεις τον άλλο και δεν λες "να σε πιω στο ποτήρι" αλλά "να σου σερβίρω στο κεφάλι ενα ποτήρι"! Ελάτε να εξετάσουμε παρέα τι περιλαμβάνει το ζωικό βασίλειο του 2006 :<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Οι "φίλοι" :</span><br /><br />Αρκούντως τραγική κατηγορία. Οι φίλοι είναι αναγκαίο επάγγελμα στη σύγχρονη εποχή. Κάτι σαν τους υδραυλικούς, τους ηλεκτρολόγους και πάει λέγοντας. Έχεις μια ανάγκη για σημειώσεις; Ο καλός ο κολλητός... Έχεις μια ανάγκη για ερωτικές συμβουλές; Ο καλός ο κολλητός... Έχεις μια ανάγκη στην τελική να πηδήξεις κάποιον; Ο καλός ο κολλητός...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Οι "γυναίκες" :</span><br /><br />Το ακριβότερο προϊόν με τις περισσότερες απομιμήσεις και πολύ μεγάλο ποσοστό φύρας στην παραγωγική διαδικασία. Η "γυναίκα" του 2006 πρέπει να είναι μόνο εργαζόμενη και με καμία δύναμη νοικοκυρά, πρέπει να είναι προκλητική με όριο και πάλι απ την αρχή όπως πχ έλεγε παλιά ενα φιλαράκι για τον ιδανικό τρόπο αυνανισμού "την παίζεις , την παίζεις, την παίζεις και λίγο πριν χύσεις σταματάς. Μετά ξανά και ξανά. Έτσι πετυχαίνεις το Χ Υ πράγμα". Πως το σχολίασα; "Παραμένει όμως μαλακία". Έτσι και οι γυναίκες αγαπητοί μου φίλοι και φίλες... Όσο και να την τραβάνε την κυλότα, καπέλο να τις προστατέψει απ τις καρπαζιές, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. "Παραμένει όμως μαλακία"...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Οι "γυναίκες αισθηματίες" :</span><br /><br />Περιέχουν κάποια από τα χαρακτηριστικά των "γυναικών" αλλά είναι τόσο τραγικές που αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία θηλαστικών στην πανίδα του 2006. Αγαπημένη τους φράση : "Μα που πήγαν οι άντρες;" και δίπλα τους βλέπεις το τελευταίο μοντέλο λαλάκη που κυκλοφορεί στην αντρική κοινωνία... Σαν την ωραία σκηνή των Σταυρίδη-Γκιωνάκη "Μια πορτοκαλάδα. -Απο πορτοκάλι; -Οχι απο βύσσινο" Ο λαλάκης μπορεί να είναι καλό παιδί ή κακό παιδί... "Παραμένει όμως μαλακία" δηλαδή παραμένει όμως παιδί. Εαν ρωτήσεις την καλή του γιατί τον επέλεξε, θα σου δείξει τα πολλά και υπέροχα "πνευματικά του χαρίσματα", όπως το πνευματικό 4ρι της πεθεράς στη Βούλα, τον πνευματικό μισθό που παίρνει από την "Εταιρία με μεγάλα ούμπαλα Α.Ε.", την πνευματική Chrysler Crossfire ή Mercedes E220 Elegance Cabrio με τις οποίες την πηγαίνει βόλτες στη Λούτσα και άλλα πολλά...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Οι "άντρες/γυναίκες λιγούρια" :</span><br /><br />Μπες σε γενικού περιεχομένου chatrooms και κοινωνικού περιεχομένου forums και θα βρείς μπόλικους. Ερωτοτροπούν με "5 εως 12 χαρακτήρες" ( ή όσους μας λένε στην εγγραφή οτι πρέπει να έχει ενα username ) και νομίζουν οτι προσφέρουν ποιότητα τόσο στη ζωή τους όσο και στους άλλους που είναι "υποχρεωμένοι" να τους διαβάζουν, κι άμα τους πας και κόντρα, μπορεί να φας κανα αδέσποτο κιλό τεστοστερόνης και οιστραδιόλης στα οπίσθια δίχως να το καταλάβεις, ακριβώς γιατί ενόχλησες αυτους τους τόσο "συνηδειτοποιημένους και ώριμους ανθρώπους"<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Οι "άντρες" που χάθηκαν στο δρόμο (εδω σχολιάζουμε την "λυσσασμένος πούστης Edition" μόνο) :</span><br /><br />Να κεράσω σύκο; Δεν τρώτε σύκα! Ούτε εγω! Άλλοι όμως όχι μόνο σύκα τρώνε αλλά και κρέας σε ενέσιμη μορφή. Ας μου επιτρέψετε να ξεκαθαρίσω κάτι : <span style="font-weight: bold;">Δε μου φταίνε σε τίποτε οι πούστηδες... Μου φταίνε οι κακοί πούστηδες...</span> Άλλο το να δεις ενα ζευγάρι ομοφυλόφιλων το οποίο δεν προκαλεί και άλλο να βλέπεις την τηλεόραση με παραθυράκια γεμάτα πούστηδες να φωνάζουν και να κράζουν γιατί το κακό κράτος δε τους επιτρέπει να τον κόβουν αφορολογητί. Και να ταν μόνο τα παραθυράκια. Έχει γεμίσει ο τόπος... Κι αν προσπαθήσεις να τους πεις κάτι διαφορετικό, έστω και με τη λογική- όχι μόνο θα απαρνηθούν έστω την ιδέα του να το σκεφτούν αλλά θα στραφούν εναντίον σου για χίλια δυο θέματα σχετικά και μη, μέχρι να πεθάνεις ή να γίνεις κι εσυ πούστης. Μετά σου λένε "Υπερασπιζόμαστε το κάτι διαφορετικό"... Με τον κώλο σας μιλάτε ωρε "παλικάρια"; Αλλά αν το σκεφτείς... ναι! Εξου και η έκφραση "Γάμα τον μωρέ τον πούστη" που πολλές φορές λένε οι φίλοι μεταξύ τους στα νεύρα τους αποδεικνύει τη μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν οι "λυσσάρες"...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ο άντρας καράβι :</span><br /><br />"Το νινί το νινί, το νινί σέρνει καράβι και δε το χεις καταλάβει" μας λέει η Βέρα Λάμπρου στο υπέροχο αυτό άσμα που αν και πολλοί το κοροϊδεύετε, εγω το θεωρώ το πιο αφυπνιστικό σύνθημα με νόημα για το ανδρικό φύλο. Ο άντρας καράβι έχει σηκώσει την άγκυρα απ τη γη του "άντρας με ούμπαλα" εδω και πολλά χρόνια. Από άντρας έχει γίνει "ο άντρας της γυναίκας του", της δίνει περιουσίες, της δίνει 25 ώρες από το 24ωρο χρόνο που του διαθέτει ο Ύψιστος δια να ζει, της δίνει την αποκλειστικότητα, απομακρύνοντας φίλους, γονείς, αδέρφια, μόνο και μόνο για να είναι η γυναίκα στη ζωή του. Συνήθως οι "άντρες καράβια" ταιριάζουν με τις "γυναίκες αισθηματίες". Μετά γυρνάει η μαμά του "άντρα καράβι" και λέει : "Μου το φαγε η σκύλα το παιδί... το απομάκρυνε απο εμένα, αυτή φταίει". Αμ δε καλή μου κυρία. Αυτή μπορεί να θέλει κρεμάλα αλλά το δικό σου το βλαστάρι θέλει το πρώτο εισητήριο για το συνέδριο "Εγκεφαλικά αυνανισμένων και εγκεφαλικά νεκρών" και μάλιστα ανευ επιστροφής.<br /><br />Υπάρχουν και άλλα ζωάκια αλλά βαριέμαι οικτρά να τα γράψω γιατί συν τοις άλλοις μου χαλάει και η διάθεση, οπότε πάμε κατευθείαν στο....<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Συμπέρασμα :</span><br /><br />Έχουμε σαν είδος το δικαίωμα της επιλογής. Σαφώς έχουμε το δικαίωμα να μην είμαστε ευχαριστημένοι με τις επιλογές μας. Δε θα έβλαπτε όμως και λίγη αυτοκριτική, ώστε να μπορούμε να διακρίνουμε τα λάθη μας και να μπορούμε να εξασκήσουμε το δεύτερο δικαίωμα αρκούντως ικανοποιητικά ούτως ώστε το πρώτο δικαίωμα να εξασκηθεί με τη σειρά του, με τα βέλτιστα δυνατά κριτήρια. Όλοι είναι πλάσματα του καλοκάγαθου Θεούλη αλλά επειδή υπάρχουν και κάποια πλάσματα που έχουν διατηρήσει τις αξίες που διακρίνουν τον άνθρωπο από το ζώον , οφείλω να δηλώσω οτι στα ζωα θα τα χώνω τακτικώς και αδιαλείπτως...<br /><br />Καλή σας ημέρα αγαπητοί μου αναγνώστες και να είστε πάντα καλά!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-114138324761557530?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-1141004337225313972006-02-27T02:24:00.000+02:002006-03-21T02:04:55.430+02:00<div style="text-align: justify;">Μέσα στο άγριο ξημέρωμα, ενας οίστρος σκέψεων κατέλαβε τον τρισμέγιστο... Ναι ναι πάλι για εμένα ομιλώ. Οι τομάτες παρακαλώ να εκσφενδονίζονται προς εμε, δίχως τις κονσέρβες τους, διότι οι τελευταίες πονούν και δημιουργούν αμυχές στην επιδερμίδα μου. Στο θέμα μας όμως. Αραχτός στην καρέκλα μου και παραδόξως ήρεμος, απολαμβάνω το "Καρέλια" και γράφω αυτές τις γλυκές φρασούλες. Το τσιγάρο είναι -λένε- το μόνο πράγμα που "καίγεται για την πάρτη σου" και το απολαμβάνεις. Ας κάνουμε εναν μικρό απολογισμό της ημέρας που πέρασε. Ημέρα... κάτι ειδικό. Μήπως σε αυτό το ειδικό ανακαλύψουμε και γενικά στοιχεία; "Τι εννοείς ρε φίλε;" θα με ρωτήσετε...<br /><br />Σας απαντώ ευθύς αμέσως:<br /><br />Ξυπνώ το πρωί ακούγοντας την "υπέροχη" φωνούλα της μπαμπόγριας γειτόνισσας να κουτσομπολεύει από το μπαλκόνι της με την έτερη γειτόνισσα από απέναντι. Το ζήτημα; "Αγόρασε λάστιχο η Κούλα και έπλυνε το μπαλκόνι". "Σπουδαία" λεω στον εαυτό μου! Α ρε Κούλα μας διαλύεις και τον κυριακάτικο ύπνο με το λάστιχό σου... Προσπαθώ να ξανακοιμηθώ αλλά μάταια. Επι 20 περίπου συναπτά λεπτά, η γριά ατάραχη να μην έχει βάλει γλώσσα μέσα -η άτιμη έχει μια φωνή σαν δεκαοχτούρα- κι εγω να βρίσκομαι προ τερατώδους διλλήματος: Να συνεχίσω να απολαμβάνω το "γλου γλου γλου" της γριάς βλαστημώντας κάθε αθώο ον ή να προπονηθώ στο "γίνε κι εσυ ενας τενόρος, μπορείς", λούζοντάς την με κάθε γαλλική λεξούλα που έμαθα από μικρή ηλικία; "Δε βαριέσαι" σκέφτομαι και ευθύς αμέσως σηκώνομαι και έρχομαι στον υπολογιστή να απολαύσω Dimmu Borgir. Από την τεχνητή δεκαοχτούρα, χίλιες φορές Dimmu!<br /><br />Φτάνει το μεσημέρι και σκεπτόμενος οτι είχα υποχρεώσεις για το υπόλοιπο της ημέρας, ενα γρήγορο μπανάκι κι ενα καλό φαγητό επιβάλλετο. Το μπανάκι έγινε, το φαγάκι δεν έγινε. Δίαιτα αποτελεσματική! Να βαριέσαι να παραγγείλεις (!!!) ώστε να αδυνατίσεις!<br /><br />Απόγευμα και είμαι στο μετρό... Ω 12 θεοί κατεβείτε να δείτε το γένος των Ελλήνων, πόσο "άκυρο" (κατά τη μοντέρνα μετάφραση της φράσεως "εκτός τόπου και χρόνου") είναι. Το δερμάτινο μπουφάν μου να με κάνει να σκάω κι ας φόραγα μόνο ενα πουκάμισο από μέσα σκέτο, άλλοι να μη φορούν καν πανωφόρια, γυρνάω ο δύσμοιρος λοιπόν και τι να δω... Μια καλοβαλμένη κυρία με το γυαλί ηλίου, τη χρυσή μπότα και το τέρας το ίδιο (γούνα δηλαδή... ναι ναι καλά διαβάσατε! Γούνα!) να της καλύπτει το σώμα κάνοντας την ίδια να ομοιάζει σαν άλλος Ηρακλής. Μετά απο λίγη ώρα βλέπω μια μάνα με το βλαστάρι της να απολαμβάνουν σουβλάκι με πίτα "απ' όλα" και να βρωμάει ο τόπος... Ολα αυτά εντός του συρμού, το τονίζω!<br /><br />Η υπόλοιπη μέρα κύλισε ομαλά αλλά με μια μικρή και σημαντική λεπτομέρεια. Το μίνι και τα μπούτια. Καλά καταλάβατε... Οι οφθαλμοί μου έπεσαν σε ενα ζευγάρι καλοσχηματισμένα πόδια καλυπτόμενα από ενα λιτό κι απέριττο φουστάκι (όχι φουστάνι, καλά το έγραψα... φουστάκι! Υποκοριστικόν της λέξεως φούστα! ). Ελα εσυ αναγνώστη -και γιατί οχι και αναγνώστρια- και σκέψου πως μπορεί να ένιωσα εγω εκείνη την ώρα. "Παίρνω φωτιάααα"! Έχει τα κάλλη και τα επιδεικνύει! Ωπα! Να διευκρινίσω... Άλλο έρως κι άλλο "παίρνω φωτιάαα" υπονοώντας το στυσιγόνο θέαμα. Πολλοί το μπερδεύουν και πολλές το παρεξηγούν και το βαφτίζουν έρωτα...όμως ο έρως -εν έτει 2006- θα αναλυθεί σαν έννοια σε άλλο πόστ σύντομα.<br /><br />Συνοψίζοντας απορώ με τον εαυτό μου:<br />Από τη μια μεριά η γριά που έχει άγχος για την καημένη την Κούλα που κουράζεται ολημερίς στο πλύσιμο της βεράντας με το λάστιχο, η καλοβαλμένη κυρία που τόσο κόπο έκανε για να ντυθεί αξιοπρεπώς και... υπέρ του δέοντος με τη γούνα, η μητέρα που μοιραζόταν την πολύτιμη τροφή της με τον απόγονό της.... κι εγω από την άλλη μεριά να εχω σηκωμάρες!<br /><br />Ε οχι! "Ντρέπομαι".... "Μικρόψυχο" ον, άλλοι "ψυχορραγούν" κι εγω ερεθίζομαι μ' ενα ζευγάρι μπούτια....<br /><br />Συμπέρασμα:<br />Γουστάρω! Έστω και "σηκωμάρα" είναι το μόνο φυσιολογικό στοιχείο, μέσα σ' εναν κόσμο που έχει αναγάγει την ισοπέδωση σε διπλωματική εργασία της καθημερινότητας του... Προβλήματα που έχει ο κόσμος.... Μετά μας φταίει ο Θεος (ή οι 12 θεοί ή ότι θέλετε έστω)... Εκείνοι καλά την έχουν αράξει στον Όλυμπο με νέκταρ κι αμβροσία. Με αηδίες θα ασχολούνται;<br /><br />Πάμε για ύπνο κυρίες και κύριοι! Καληνύχτα και τα λέμε αύριο!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-114100433722531397?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-23028861.post-1140947580237248082006-02-26T11:35:00.000+02:002006-03-04T02:49:49.410+02:00Ωραία! Δημιουργήσαμε το blog. Δεν πρέπει όμως να πούμε και ποιός στην ευχή είναι αυτός ο Άρχοντας; Οι καλοί μου γονείς με έφτιαξαν με πολλή αγάπη και μεράκι, 23 χρόνια πρίν. Έπειτα με βάφτισαν κάπως -ίσως το αποκαλύψω στο μέλλον- αλλά τώρα ας με λέτε Άρχοντα , με έστειλαν στο σχολείο να μάθω γράμματα, με στήριξαν 12 χρόνια με υπομονή και κατανόηση ("τεμπέλη στρώσε τον πισινό σου και διάβασε" κλπ) και έτσι δηλώνω υπερήφανα πλέον φοιτητής στην ΑΣΟΕΕ.<br /><br />Γιατί δημιούργησα αυτό το blog θα με ρωτήσετε. Για να αναλύω τις σκέψεις μου, να φιλοσοφώ, να μοιράζομαι τις ευτυχισμένες/δυστυχισμένες στιγμές μου μαζί σας και φυσικά να... τα χώνω σε όποιον τρώγεται, σας απαντώ.<br /><br />Ξεκινάμε λοιπόν! Πάμε γερά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/23028861-114094758023724808?l=arxontas.blogspot.com' alt='' /></div>Άρχονταςhttp://www.blogger.com/profile/12522625931210314752noreply@blogger.com2