Γιατί έξω έχει κρύο...

Στην πόρτα του Χειμώνα και πάλι, αντίκρυ σε μια καινούρια οθόνη, καθισμένος σε μια καινούρια αναπαυτική καρέκλα, με το μυαλό γεμάτο όμως παλιά συναισθήματα...

Κάποτε, κρατώντας με αγκαλιά μέσα στη νύχτα, μου είπες να γράψω στο blog μου για σένα, για μας, για οτιδήποτε, αρκεί να συνεχίσω να γράφω με το ύφος μου το γνωστό. Επειδή λοιπόν σου υποσχέθηκα πρώτα αυτό και ύστερα άλλα πράγματα, θα γράψω όσα νιώθω εδώ... Το αν θα τα διαβάσεις ποτέ, δεν το ξέρω, ούτε αν θα έχουν σημασία για σένα. Για μένα έχουν και αναλαμβάνω την ευθύνη της συντακτικής αυτής πράξης μου σε κοινή θέα σε μια σελίδα στο internet...

Και ξέρεις γιατί; Γιατί έξω έχει κρύο...

Έχει κρύο κάθε φορά που κυκλοφορώ στο δρόμο και νιώθω τη σκέψη μου εκτεθειμένη από τους παραμικρούς μορφασμούς του προσώπου μου όταν μιλάω σε άλλους. Νιώθω ότι βλέπουν εσένα, γιατί μόνο εσένα σκέφτομαι.

Έχει κρύο κάθε φορά που χαλαρώνω στην αναπαυτική μου καρέκλα, που μόνο ανάπαυση δε μου χαρίζει. Ανάπαυση μου χαρίζει το βλέμμα σου όταν ξαπλώνεις δίπλα μου και με κοιτάς στα μάτια ή έστω όταν μοιράζομαι αυτούς τους τέσσερις τοίχους μαζί σου...

Έχει κρύο κάθε φορά που ξαπλώνω κάτω από το πάπλωμα και δεν μπορεί να με ζεστάνει όπως η αγκαλιά σου τα βράδια που ξυπνούσα και αφού σ' έβλεπα δίπλα μου ξανακοιμόμουν ευχαριστημένος.

Έχει κρύο κάθε φορά που βλέπω ζευγαράκια στο δρόμο αγκαλιά κι εσύ είσαι μακριά μου. Σου είχα πει, έρχεται χειμώνας... Δεν θέλω την εικόνα αυτή, δε θέλω να έχω ότι έχουν οι άλλοι, θέλω εσένα.

Έχει κρύο κάθε φορά που η ψυχή μου φωνάζει ότι σε μισώ ή έστω πρέπει να σε μισήσω για όσα τραγικά λάθη έχεις κάνει χωρίς λόγο και αιτία, κάθε φορά που σ' αγαπάω και πρέπει να το καταπιέσω, να μην το φωνάξω δυνατά, να μη μάθει ο κόσμος, να μη δει το θλιμμένο πρίγκηπα. Αλήθεια είναι η αγάπη τόσο ρεζιλίκι;

Ξέρεις κάτι; Δεν θέλω άλλο κρύο...

Θέλω να χτυπήσεις το κουδούνι μου μια απ' αυτές τις μέρες, να με πάρεις αγκαλιά, να σταματήσεις να φοβάσαι και να ξεσπάς άδικα, να με φιλήσεις και να κοιμηθούμε μπλεγμένοι κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα. Τίποτε άλλο. Ούτε λέξη. Καμία λέξη.

Μονάχα να μου παραδώσεις τα κλειδιά της καρδιάς σου... Γιατί εκεί είναι το σπίτι μου, κι εδώ το δικό σου.