4 ώρες πρίν...

Ιδιαίτερα χειμωνιάτικο το τοπίο και σήμερα, κι εγώ γράφω σε μια στήλη προσπαθώντας να αντιμετωπίσω τους δαίμονές μου, καθώς σε 4 ώρες από τώρα, η μέρα θ' αλλάξει στην πιό σημαντική ημέρα του χρόνου για μένα. Ίσως να είναι το μόνο που θ' αλλάξει αλλά πάντα μπορώ να ελπίζω και να εύχομαι...

Ανέφερα τη λέξη "εύχομαι"... Σε μια τόσο σημαντική ημέρα σαν κι αυτή που έρχεται, οι ευχές θα συσσωρευθούν από διάφορους καλούς φίλους, γνωστούς ή και ανθρώπους που δεν με γνωρίζουν καν αλλά θα εκφράσουν την ευγένειά τους δια μέσου μιας γραμμής, μιας ευχής, μιας απλής αλλά πολύ σημαντικής πρότασης.

Μέχρι τότε έχω λίγο χρόνο να σκεφτώ κι εγώ ποιές θα ήθελα να είναι οι ευχές μου για μένα. Η βασικότερη ευχή μου είναι να συνεχίσω να ζω. Εγωιστικό θα μου πείτε... Είναι! Αλλά ο εχθρός μιας εγωιστικής ευχής είναι μια ακόμα πιό εγωιστική από την προηγούμενη.

Αφού πλέον έχω εκφράσει τη θέλησή μου για ζωή, θα εκφράσω και τη θέλησή μου για επιτυχία. Μέσα σ' όλα όσα ζω, πρέπει να αντιμετωπίσω τις ακαδημαϊκές μου υποχρεώσεις και ίσως σύντομα να βρεθώ αντιμέτωπος με ακόμα περισσότερες, είτε ακαδημαϊκές, είτε επαγγελματικές. Θα ήθελα λοιπόν να έχω τη δύναμη να τις φέρω εις πέρας.

Τέσσερις ώρες όμως πρίν αλλάξει η μέρα, πρίν μου ευχηθεί κανείς το οτιδήποτε, θέλω να φωνάξω με όλη μου τη δύναμη ότι από τα μεγαλύτερα θέλω μου, θα ήταν να περνούσα αυτή την ημέρα γεμάτος αυθεντικό χαμόγελο. Να είχα αυτό το μικρό πραγματάκι που κάνει το ρολόι της ευτυχίας μέσα μου να κάνει "τικ-τακ", αυτή τη μικρή λεπτομέρεια που είναι τόσο σημαντική για μένα, που αγγίζει τις βαθύτερες ευαισθησίες μου και τα πιό βασικά μου ένστικτα (τρέμε Σάρον με τον παγοκόφτη).

Τις τελευταίες μέρες δεν έχω δει κάποια κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση, όσο κι αν ενδόμυχα το ήλπιζα. Το αντίθετο μάλιστα, όσα περισσότερα δείχνω να κάνω, τόσο λιγότερα έχω να λαμβάνω, που κάνουν το χαμόγελό μου να ξεθωριάζει και να χάνεται στη λήθη. Ποιός ξέρει, ίσως να φωνάζω τα σωστά πράγματα στα λάθος αυτιά. Όμως στην περίπτωση που τα αυτιά είναι σωστά, θα ήθελα όσο τίποτε άλλο, αυτή τη μέρα που έρχεται, τα λόγια τους, οι πράξεις τους και γιατί όχι και το άγγιγμά τους, να με κάνουν να νιώσω αυτό το χαμόγελο που τόσο επιθυμώ, για όσο κρατήσει, όσο πάει....

Χρόνια μου πολλά (λίαν συντόμως) λοιπόν...