Τι σημαίνει Αγάπη

Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα πολύ σημαντικό θέμα. Ένα θέμα που ποτέ και κανείς δεν κατόρθωσε να το αποτυπώσει με μια σωστή ερμηνεία σε λεξικό, ή με τα πιό κατάλληλα χρώματα σε κάποιον πίνακα τέχνης.

Σήμερα θα μιλήσουμε για την Αγάπη.

Αγάπη σημαίνει να θέλεις να μιλήσεις γι αυτή και να μη σου φτάνουν τα λόγια για να την περιγράψεις. Σημαίνει ότι ακόμα κι αν φτάσεις σ' αυτό το συμπέρασμα, απλά το στόμα σου θα συνεχίσει να μιλάει και να οδηγεί την ουσία του μυαλού σου, γιατί αυτή είναι η πορεία του. Γιατί μέσα σου ξέρεις, το ένστικτό σου είναι εμποτισμένο με το άρωμα της Αγάπης.

Αν αγαπάς, η συνηθισμένη ζωή ξεφεύγει από το μουντό τρενάκι στο λούνα παρκ. Γίνεται συγκρουόμενα, γίνεται ρόδα με θέα, γίνεται γλυκιά και πικρή, γίνεται η κάθε μέρα σου. Γίνεται το ξύπνημά σου όταν την ξεκινάς, η σκέψη σου όσο περνάνε οι ώρες, κι όταν αυτή η μέρα φεύγει και ξαπλώνεις, η Αγάπη γίνεται το όνειρό σου.

Η Αγάπη είναι κομμάτι σου, είναι ένα με σένα, είναι, ίσως τελείως κυνικά, η συνήθειά σου, ο εθισμός σου, το Α και το Ω σου. Όπως στη λέξη ΑγαπΩ. Ακόμα κι όταν προσπαθήσει η Τύχη να σε αδειάσει από Αγάπη, ακόμα και τότε μπορείς να την περιγράψεις.

Είναι το νυστέρι που σκίζει την καρδιά σου όσο τα λεπτά περνούν. Τα λεπτά που γίνονται με τη σειρά τους ώρες και οι ώρες αιώνες. Είναι οι νύχτες που ξαπλώνεις δίπλα στο άδειο μαξιλάρι που ακόμα έχει το άρωμα της Αγάπης. Άρωμα που παρακαλάς να μην ξεθωριάσει. Είναι οι ώρες του Ύπνου που σε σώζουν από τις σκέψεις για την Αγάπη, και το πρώτο ξύπνημα το πρωινό, που σου θυμίζει, ότι είχες, ότι απέκτησες, ότι πια δεν έχεις, ότι έχασες.

Είναι απλά ένα όνομα, μια μνήμη, μια ωραία στιγμή που ακολουθείται από άλλη, κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη... μέχρι να φτάσεις στο Τώρα. Στη στιγμή που κάθε άλλη στιγμή έχει παύσει. Στη στιγμή που σαν ένας άλλος Ηρακλής, αναλαμβάνεις τον ένα Άθλο μετά τον άλλο.

Μα πες μου αναγνώστη, υπάρχει πιό δυσβάσταχτος Άθλος από το να απαρνηθείς την Αγάπη;

Η Αγάπη, δεν έχει ποσότητα, δεν έχει ποιότητα, έχει μόνο ύπαρξη. Ακόμα και στο ατελείωτο βάθος να βρίσκεται, υπάρχει. Είναι αυτή η μικρή φωνούλα που πασχίζει σαν διψασμένος περιπλανητής στην έρημο, να βγεί και να ουρλιάξει. Να ουρλιάξει πως κάθε άλλη σκέψη είναι περαστική, κι ο μόνος κάτοικος στην ψυχή και στο μυαλό είναι η Αγάπη.

Η μνήμη, η ανάγκη, η αίσθηση, η θέληση... Για μια ακόμα αγκαλιά, για ένα ακόμα φιλί στο λαιμό, για τα τρυφερά χείλη, το άρωμα από τα μαλλιά, το πρωινό ξύπνημα, τη μεσημεριανή σκέψη, το βραδυνό όνειρο...

Αυτό είναι η Αγάπη...