Μετά από πολύ καιρό, αποφασίζω και πάλι να γράψω ένα άρθρο. Να κάνω κάτι που να με γεμίζει. Τι καλύτερο λοιπόν από το να μιλήσω για ένα θέμα το οποίο και αυτό με γεμίζει. Τον έρωτα.
Χώρια από τα φιλοσοφικά περί έρωτος ανίκατε μάχαν και τα συναφή, υπάρχει και μια πιό "οικονομική θεώρηση", βασισμένη σε ένα πλαίσιο χρησιμότητας. Σε απλά ελληνικά, απόψε αναρρωτιόμαστε σχετικά με το τι αντιπροσωπεύει το να ερωτεύεται κανείς και αν η αντιπροσώπευση αποδίδει τα βέλτιστα, φυσικά όχι σε όρους χρήματος, αλλά σε όρους ουσίας.
Προβληματίζομαι καταρχάς με το ότι, θεωρητικά όλοι αποζητούμε τον έρωτα. Όλοι θέλουμε να μας αγαπούν, να μας επιθυμούν και να μοιράζονται το πάθος μαζί μας. Είμαστε ευαίσθητοι, αναπολούμε εποχές αθωώτερες της σημερινής, λέμε "πόσο ασχήμηνε ο κόσμος", ονειρευόμαστε το ιδανικό, ευχόμαστε τα παιδιά μας να κυοφορήσουν απόψεις και ιδανικά περί έρωτος τα οποία σπανίζουν σήμερα κλπ.
Είμαστε όμως έτσι και στην πράξη; Όπου και να γυρίσεις θα δεις δυο όψεις ενός νομίσματος. Στη μια, ζευγαράκια αγαπημένα, δεμένα, που προσπαθούν να εμφυσήσουν και να διατηρήσουν άσβεστη την εμπιστοσύνη στο σύντροφο και στη σχέση. Μια ανάγκη για ασφάλεια, ανακούφιση... Στην άλλη όψη, οι αδέσμευτοι άνθρωποι, οι πληγωμένοι, αυτοί που εμπιστεύτηκαν και έχασαν, οι μοναχικοί καβαλάρηδες στο άτι της ζωής, οι ελπίζοντες σε μια μελλοντική ανάκαμψη και ανακούφιση...
Αυτό είναι ο έρωτας; Μια ασφάλεια; Μια ανακούφιση; Ένα παράπονο; Γιατί; Πότε θα κατανοήσουμε την ουσιαστικότερη "χρήση" του έρωτα που είναι η ευτυχία; Ναι ναι, αυτή η γλυκιά μελαγχολία, το γέμισμα με συναισθήματα, οι στιγμές... Κάποια πράγματα μπορούμε να τα βιώνουμε με μεγαλύτερη αποδοτικότητα, εαν τα βιώνουμε σωστά. Δεν μπορούμε να αναζητούμε το σωστό πράγμα, με το λάθος τρόπο, κι ύστερα να κατηγορούμε την Τύχη. Η Τύχη δεν έχει μερίδιο στην ευθύνη. Εμείς, οι άνθρωποι έχουμε. Ευθύνη σε μας, ευθύνη προς άλλους.
Αν κάτι έχει μείνει αγνό, έστω και βαθιά μέσα μας, είναι ο Έρωτας. Ας του δώσουμε πίσω τη χαμένη του χρησιμότητα, τη χαμένη του αίγλη...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου