Σαλάτα Μεξικάνα

Βαρύ πράγμα. Δεν αρκεί να έχεις στομάχι, αλλά πρέπει να το έχεις επενδύσει και με ατσάλι. Τι ήταν αυτό ρε φίλε. Το στόμα άναψε, ο λαιμός ούρλιαζε, το στομάχι κόλαση, μα κι από πίσω...κώλαση! Πρωκτός... πυρωκτός.

Κι εκεί που έχεις βάλει Opeth - Dirge for November και νιώθεις την ηδονή να σε διαπερνά, σκέφτεσαι να βάλεις κανένα ουισκάκι, έτσι μιάς και είναι βράδυ. Ρε άρχοντα μας δουλεύεις; Την κοιλίτσα δεν τη βλέπεις; Δεν είναι ανάγκη να την μεγαλώσουμε. Τι κάνουμε φίλες και φίλοι μου εδώ;

Κι όταν το άσμα τελειώσει, τα μάτια κλείνουν, το ρολόι δείχνει περασμένες δύο, και η σκέψη δείχνει κρεβάτι. Κρύες οι νύχτες. Ας είναι καλά ένα ταπεινό παπλωματάκι... Δυσκολεύομαι να σηκωθώ τα πρωινά. Είναι τόσο απολαυστική η ζεστασιά που προσφέρει. Ρεμάλι κανονικότατο, δυνάστης του παπλώματος, διδάκτωρ του ύπνου, συνταξιούχος ονειροπόλος, ότι θέλετε προσάψτε μου... Πάω για ύπνο!

Γκουντνύχτεν!