Ο Χρηματούλης και το πνεύμα των Χριστουγέννων

Χριστούγεννα 2009 και η Νέα Υόρκη είναι πηγμένη στο χιόνι. Το πρωινό της παραμονής, βρίσκει τον Χρηματούλη στο roof apartment του να χαζεύει το υπέροχο κατάλευκο θέαμα πίνοντας ζεστό γαλλικό καφέ με άρωμα αιδοίου. Τι; Δεν υπάρχει γαλλικός καφές με άρωμα αιδοίου; Όταν κοιμάται το μελαχρινό μανάρι στο διπλό κρεβάτι σου μετά από τη χθεσινή ακολασία, πιστέψτε με, το επόμενο πρωί δικαιούσαι να μιλάς για τέτοιον καφέ!

Με τα πάντα να είναι κλειστά, ο ήρωάς μας δεν έχει κάποια επαγγελματική ασχολία σήμερα, έτσι αποφασίζει να εξηγήσει κάποιες οικονομικές έννοιες στο μανάρι και έτσι να γίνει επιμορφωτής του, ή μάλλον καλύτερα "επικαρφωτής" του όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια.

"Ξεκινάμε με τα βασικά" λέει ο Χρηματούλης και της δείχνει έναν Ισολογισμό. "Το Ενεργητικό πρέπει να είναι ίσο με το Παθητικό" συνεχίζει. "Φυσικά μωρό μου!" λέει το μελανούρι και προχωράει αμέσως σε πρακτική εξάσκηση ψιθυρίζοντας "Ίσα και τα δυο, σα τα στήθη μου, σωστά;" και δείχνει τα δικά της "αποτελέσματα" προς τέρψην του Χρηματούλη.

Στο σημείο αυτό να πούμε ότι η δεσποινίς αποτελεί υπάλληλο του φίλου μας στον Όμιλό του και μάλιστα είναι κάθε άλλο παρά μια απλή γραμματέας. Έχει τελειώσει Φιλοσοφία της Τέχνης. Ξέρει δηλαδή και πως μιλάνε τη γλώσσα και πως πιάνουν τα πινέλα, γι αυτό και έκανε θραύση στους άντρες. Όλα αυτά μέχρι που βρήκε τον Χρηματούλη, τον οποίον και λατρεύει αθεράπευτα! Εκείνος της προσφέρει απλόχερα τον έρωτά του, διότι ως γνωστόν αν δεν πηδήξεις το σπίτι σου (σσ. τη γραμματέα σου) θα πέσει να σε πλακώσει.

Επόμενο βήμα η Κατάσταση Αποτελεσμάτων Χρήσης. Έσοδα, έξοδα, Κέρδη. Ζημίες δεν νοούνται στον Όμιλο αυτό, αυτά είναι για ερασιτέχνες εννοείται. Πριν καν το καταλάβει ο τρισμέγιστος, η γλυκύτατη οπτασία έχει ήδη κάνει "έξοδα" τα εσώρουχά της και "έσοδα" την απόλαυση, εκτοξεύοντας το Κέρδος του Χρηματούλη στα ύψη. Ξαφνικά όμως το κουδούνι χτυπά...

Είναι τα παιδάκια για τα κάλαντα φυσικά. Το μελαχρινό μωρό ντύνεται πρόχειρα, ανοίγει την πόρτα και δίνει στους 2 μικρούς μας φίλους από μια δεσμίδα κατοσταδόλλαρα στον καθένα. "Χαρούμενα Χριστούγεννα μικροί μου φίλοι" τους λέει όλο γλύκα, για να λάβει την εξής αποστομωτική και έξυπνη απάντηση από τον ένα μικρούλη "Κάποιος άλλος απ' ότι βλέπω κάνει Ανάσταση όμως..." και έτσι τα παιδάκια φεύγουν με τα χρήματα και γεμάτα χαρά.

Χαρούμενη για την καλή της πράξη και η μελαχρινούλα, γυρίζει στο κρεβάτι για αγκαλιές. Ο Χρηματούλης της ανακοινώνει κάτι απίστευτο: "3 λέξεις μωρό μου: Ντύσου, πάμε Ελβετία!" 2 ώρες αργότερα πίνουν το μαρτίνι τους στο Learjet του Χρηματούλη ενώ αυτό απογειώνεται... Κατά τη διάρκεια της πτήσης βέβαια είχαμε και άλλες απογειώσεις, δοθείσης της ευκαιρίας!

Στη Ζυρίχη τους περίμενε ο εγκάρδιος φίλος του Χρηματούλη, κύριος Δολλάριος με τη γυναίκα του την Λαίδη Forex. Αφού ανάβουν το καθιερωμένο πούρο και συζητούν για τις επερχόμενες επιχειρηματικές κινήσεις, η Λαίδη Forex δεν συγκρατείται και ξεστομίζει κάτι ανήκουστο. "Πως στολίζουν το δέντρο;;; Μία ώρα προσπαθώ να το φτάσω απ' το μπαλκόνι και δε μπορώ!" Προφανώς δε μπορούν να έχουν όλοι μια γυναίκα έξυπνη σαν του ήρωά μας. Δύστυχε φίλε Δολλάριε...

Φημολογείται ότι η Λαίδη Forex ήταν και η αιτία της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Στην προσπάθειά της να παίξει Monopoly μπέρδεψε τους τίτλους ακίνητης περιουσίας και τα λεφτά του παιχνιδιού με αληθινά προκαλώντας στον κύριο Δολλάριο απίστευτη οικονομική κατρακύλα. Ο Χρηματούλης είχε προστατευτεί όπως πάντα στις επιλογές της προσωπικής του ζωής γιατί είχε "εσωτερική πληροφόρηση" και σε αυτή την "επένδυση". Γι αυτό άλλωστε κάνει και τις συνετεύξεις του κεκλεισμένων των θυρών και ορθάνοιχτων των ποδιών!

Μετά την ετοιμασία ενός κανονικού δέντρου, την απόλαυση ενός υπέροχου γεύματος και τις ατέρμονες συζητήσεις περί παραγώγων, τα δυο ζευγάρια κατευθύνονται προς τα υπερλούξ υπνοδωμάτιά τους, υπό την ευγενική φιλοξενία του Δολλάριου φυσικά. Από το δωμάτιο των οικοδεσποτών ακούγεται όλο νάζι και γκρίνια μια φωνή "Μα δεν ανάψαμε το δέντρο Δολλάριεεε", γεμίζοντας τον Χρηματούλη όλο ανησυχία για την τύχη του μονάκριβου φίλου του. Η μελαχρινούλα ως από μηχανής θεα όμως έχει και πάλι τη λύση και του ψιθυρίζει γλυκά στο αυτί: "Θα σου ανάψω εγώ το δικό σου δέντρο όμως! Χαρούμενα Χριστούγεννα μωρό μου!" και η νύχτα τελειώνει (ή μάλλον μόλις αρχίζει) με τον καλύτερο δυνατό τρόπο!

Jingle "balls" λοιπόν, μέχρι την επόμενη φορά που θα επιστρέψει ο Χρηματούλης σε νέες περιπέτειες! Adieu!

Ο έκπτωτος θεος Έρωτας

Μετά από πολύ καιρό, αποφασίζω και πάλι να γράψω ένα άρθρο. Να κάνω κάτι που να με γεμίζει. Τι καλύτερο λοιπόν από το να μιλήσω για ένα θέμα το οποίο και αυτό με γεμίζει. Τον έρωτα.

Χώρια από τα φιλοσοφικά περί έρωτος ανίκατε μάχαν και τα συναφή, υπάρχει και μια πιό "οικονομική θεώρηση", βασισμένη σε ένα πλαίσιο χρησιμότητας. Σε απλά ελληνικά, απόψε αναρρωτιόμαστε σχετικά με το τι αντιπροσωπεύει το να ερωτεύεται κανείς και αν η αντιπροσώπευση αποδίδει τα βέλτιστα, φυσικά όχι σε όρους χρήματος, αλλά σε όρους ουσίας.

Προβληματίζομαι καταρχάς με το ότι, θεωρητικά όλοι αποζητούμε τον έρωτα. Όλοι θέλουμε να μας αγαπούν, να μας επιθυμούν και να μοιράζονται το πάθος μαζί μας. Είμαστε ευαίσθητοι, αναπολούμε εποχές αθωώτερες της σημερινής, λέμε "πόσο ασχήμηνε ο κόσμος", ονειρευόμαστε το ιδανικό, ευχόμαστε τα παιδιά μας να κυοφορήσουν απόψεις και ιδανικά περί έρωτος τα οποία σπανίζουν σήμερα κλπ.

Είμαστε όμως έτσι και στην πράξη; Όπου και να γυρίσεις θα δεις δυο όψεις ενός νομίσματος. Στη μια, ζευγαράκια αγαπημένα, δεμένα, που προσπαθούν να εμφυσήσουν και να διατηρήσουν άσβεστη την εμπιστοσύνη στο σύντροφο και στη σχέση. Μια ανάγκη για ασφάλεια, ανακούφιση... Στην άλλη όψη, οι αδέσμευτοι άνθρωποι, οι πληγωμένοι, αυτοί που εμπιστεύτηκαν και έχασαν, οι μοναχικοί καβαλάρηδες στο άτι της ζωής, οι ελπίζοντες σε μια μελλοντική ανάκαμψη και ανακούφιση...

Αυτό είναι ο έρωτας; Μια ασφάλεια; Μια ανακούφιση; Ένα παράπονο; Γιατί; Πότε θα κατανοήσουμε την ουσιαστικότερη "χρήση" του έρωτα που είναι η ευτυχία; Ναι ναι, αυτή η γλυκιά μελαγχολία, το γέμισμα με συναισθήματα, οι στιγμές... Κάποια πράγματα μπορούμε να τα βιώνουμε με μεγαλύτερη αποδοτικότητα, εαν τα βιώνουμε σωστά. Δεν μπορούμε να αναζητούμε το σωστό πράγμα, με το λάθος τρόπο, κι ύστερα να κατηγορούμε την Τύχη. Η Τύχη δεν έχει μερίδιο στην ευθύνη. Εμείς, οι άνθρωποι έχουμε. Ευθύνη σε μας, ευθύνη προς άλλους. 

Αν κάτι έχει μείνει αγνό, έστω και βαθιά μέσα μας, είναι ο Έρωτας. Ας του δώσουμε πίσω τη χαμένη του χρησιμότητα, τη χαμένη του αίγλη...

Το τερπνόν μετά του ωφελίμου... μούσκεμα version!

Αθήνα 18 Μαρτίου 2009, έξω έχει παλιόκαιρο κι εγώ μισοκοιμησμένος μπροστά από μια οθόνη να γράφω στο blog μου. 

Ο λογικός αναγνώστης θα πει: "Το μαλάκα, και για δεν πάει να κοιμηθεί;"

Ο παράλογος θα πει: "Το μαλάκα... γιατί έγινε μούσκεμα;"

Θέλοντας και μη λοιπόν, κι αφού έχουμε φάει τη στάμπα του μουσκεμένου μαλάκα in the rain, φτιάξαμε ένα καφεδάκι (εγώ και ο εαυτός μου) και σας εξιστορούμε πάνω κάτω... αυτά που θέλω να σας εξιστορήσω (ο εαυτός μου πήγε μέσα για την ανάγκη του, έμεινα μόνος μου).

Θα λύσω πρώτα λοιπόν την απορία του παράλογου αναγνώστη μιας και είναι το ήμισυ της ιστορίας που θέλω να αφηγηθώ. Γιατί έγινα μούσκεμα! Για μια βαρυσήμαντη αιτία που λέγεται σχολή. Κάθε μέρα πλέον πηγαίνω, διότι το πλήρωμα του χρόνου απαιτεί μια ύστατη προσπάθεια μιας και φάγαμε το γάιδαρο και έμεινε η ουρά aka ελάχιστα μαθηματάκια (αλλά αγγούρια, άρα απαιτούν υπεύθυνη παρακολούθηση και διάβασμα)

Ξυπνάω λοιπόν, ικανοποιώ τις ορέξεις μου ετοιμάζοντας ένα πρόχειρο πρωινό και φεύγω για τη δουλειά μου. Άδικα τόσο νωρίς βέβαια γιατί το πρώτο 2ωρο δεν έγινε. Πάω στο επόμενο μάθημα λοιπόν, κάθομαι στο κάθισμα, απλώνω τις σημειώσεις μου, χαζεύω την αιθέρια ύπαρξη απέναντί μου (κρατήστε το αυτό) και έπειτα παρακολουθώ κανονικά το μάθημά μου σαν καλό παιδί. Στο γυρισμό, έπιασε βρόχα και βράχηκα, απλό, έπρεπε να γυρίσω σπίτι βλέπετε...

Ένα το κρατούμενο και πάμε στην απάντηση του λογικού αναγνώστη, γιατί δηλαδή δεν πάω να κοιμηθώ. Γιατί σκέφτομαι το αιθέριον! Κάπου έπρεπε να το πω, ας είναι και το blog... Γιατί; Ιδού η αιτιολόγησις:

Φαντάζεστε να πήγαινα και να της έλεγα "Γουάου, έχεις και γαμώ τα μάτια, να στα πετάξω έξω;"....εχμμμμ, με συγχωρείτε καλοί μου αναγνώστες, πιό σεμνά "Έχεις τα πιό μαγευτικά μάτια που έχω δει ποτέ μου, μια ματιά σου με κάνει και μεθάω"...

Ε η δύσμοιρη αφού θα είχε αναρρωτηθεί: 1) Αν γεννήθηκα το 1900, 2) Αν το επώνυμό μου είναι Φλώρος και 3) Αν ψωνίζω ατάκες μαζί με τα ρούχα της γιαγιάς μου, .... μετά θα μου έλεγε να κόψω το ποτό αν είναι να μεθάω με κάθε της ματιά! 

Οπότε αφού δε βρίσκω το θάρρος να το πω ευθέως ακόμα, θα το πω εδώ:

"Αφού είδα τέτοιο έξοχο θέαμα, άξιζε που έγινα μούσκεμα απ' τη βροχή και θα το ξαναέκανα ευχαρίστως κάθε μέρα αν ήταν να σε χαζεύω έστω και για ένα λεπτό!"

Κι άμα έχει και καμιά σημείωση για κανα μάθημα, δε θα με χάλαγε... :Ρ

Φιλιά κοινό μου, τα ξαναλέμε!

Κωλύματα...

Εν αρχή ήν ο Κώλος! Ω πίστεψέ με, δύστυχε αναγνώστη, ακόμα είναι! Η διαχρονική αξία του κώλου διαμέσου των αιώνων είναι κάτι ασύγκριτο και απαράμιλλα σμιλεμένο στη σκέψη κάθε σόφρωνος άνδρα. Ακόμα και η ιστορία είναι διδαγμένη λάθος στα τέκνα της ανθρωπότητος, διότι οι Γερμανοί ουσιαστικά είχαν ως motto τους το "Arsch uber alles" όταν κάνανε τα πάντα κώλος στο πέρασμά τους. Ουσιώδης φράση όμως! Γιατί; Ιδού η απόδειξη!

Ώρα 10 το πρωί και μόλις έχεις τελειώσει όλο καμάρι τη συγγραφή απαντήσεων γεμάτων σοφία, στις ερωτήσεις που σου τέθηκαν στο γραπτό σου. Είσαι έτοιμος να σηκωθείς και να πας να παραδώσεις την κόλλα με σθένος, ώσπου.... εμφανίζεται το Μανάρι! Αδυνατώντας να εξέλθει της αιθούσης από την κοντινή του πόρτα όλως τυχαίως, το Μανάρι (εφεξής Κώλος) επιλέγει την ακριβώς επόμενη και κοντινότερη σε μένα. Φαίνεται την μαγνήτισε το Mastur βλέμμα το αγελαδίσιον, που είχα από την αυπνία και την τρελή επανάληψη.

Δώστε βάση... Ο Κώλος πλησιάζει...

Με κοιτάει μ' αυτό το λάγνο βλέμμα το γνωστό "Τι έγραψες παίδαρε στο 4ο θέμα" ένα πράγμα το οποίο στην ουσία σημαίνει "σ' αρέσουν τα μάτια μου; Και που να δείς τον κώλο μου"... Πράγμα και το οποίον έπραξα! Όπως κατέβασε ταχύτητα και έστριψε στην πόρτα με τα ζαντολάστιχά της να καίνε την άσφαλτο της αίθουσας, φάνηκε το θεϊκό πορτ-μπαγκάζ. Ένα σορτσάκι "μίνι-ότι είχε απομείνει" και δυο κωλομέρια να κρέμονται σα συριανά γίγας λουκούμια από δαύτο.

Θέλετε πολύ να βάλετε τη μάπα σας εκεί μέσα και να τα φάτε ε; Όχι ακόμα διότι...

...δώστε βάση... Το έργο έχει νόημα!

Δεν προλαβαίνει να βγεί από τον χώρο του μυστηρίου της εξέτασης και με τη γλυκύτατη φωνούλα της, απαγγέλει ελαφρά γελαστά στη φίλη της την ακόλουθη ρήση:

"Ρε μαλάκα, τι θέματα ήταν αυτά;"

Το μειδίαμα στο πρόσωπό μου δεν αργεί να σχηματιστεί. Ομοίως και η εξής σκέψη στο μυαλό μου: "Αν το διάβασμά σου ήταν τόσο maxi σε απόλυτη αναλογία με το όσο μίνι ήταν το κοντοβράκι σου και όχι -κυριολεκτικά- του κώλου, ίσως να αναγνώριζες τα θέματα".

Η διδαχή:

Στην εξεταστική,  τουλάχιστον εμείς πάντα είμαστε επιμελείς, πάντα διαβάζουμε με νάζι και με χάρη! Δεν αγχωνόμαστε για το τι κώλο θα φάμε, διότι ο κώλος φίλοι μου είναι σαν την τομάτα. Ακριβός μεν, στη λαϊκή κάθε Σάββατο για πούλημα δε... Με το χειρότερο ενδεχόμενο, να μη τον κάνεις μαζί με το αγγούρι σου σαλάτα, αλλά να τον φας στη μάπα!

All hail Κώλος! Πάμε για διάβασμα τώρα!

Η επιστροφή του Κύλωνα

Όλοι θα έχετε ακούσει τη διάσημη σειρά Battlestar Galactica, όπου διαβολικά ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη, οι Cylons (Κύλωνες) προσπαθούν να εξοντώσουν την ανθρώπινη φυλή πάση θυσία. Σήμερα θα σας κάνω μια αποκάλυψη... Οι Κύλωνες είναι ανάμεσά μας! Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά:

Episode 1 - Emerge of the Cylon Empire

Έτσι μικρό και αθώο που ήμουν πρίν αρκετά χρόνια, μου ζητήθηκε να μπω σε ένα site, να στηρίξω μια προσπάθεια φίλων, πράγμα που ως φιλεύσπλαχνος, πονόψυχος και καταπληκτικός άνθρωπος που είμαι, το έκανα. Η ιδέα ήταν να μαζευτεί καλός κόσμος και να υπάρξουν παραγωγικές και ήρεμες συζητήσεις. Και έτσι έγινε...με μια λεπτομέρεια! Μαζί με την καλή κοινωνία ήρθε και ο Κύλωνας!

Episode 2 - Attack on the 12 Colonies of Kobol

Ζείς ήρεμα, εκφράζεις τις απόψεις σου εξίσου ήρεμα, γαμείς ήρεμα (γιατί να είμεθα passe; Άπαξ και επέλθει η σεξουαλική επαφή, δεν έχει σημασία από που τη γνώρισες), και μέσα σ' όλα αυτά ξεπετάγεται ο Κύλωνας. Στο πρώτο επεισόδιο παραμόνευε, σιωπηλός και με δειλά βήματα, γινόταν ένα με την κοινωνία των 12 Αποικιών, ένα με τους ανθρώπους. Τόσο ευτυχισμένοι, τόσο φιλικοί, έπρεπε να μάθει ποιό είναι το μυστικό! Δυστυχώς κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο πρόθυμοι στο να δίνουν στεγνά τέτοια μυστικά. Κι έτσι ο Κύλωνας έμαθε και έχει τρόπο να επιτεθεί. Η βάση "το δικό μου πήδημα" ήταν η πρώτη που δέχτηκε την ανηλεή επίθεση του διαβολικού ρομπότ. Δεν είχε τέτοια βάση φαίνεται ο ίδιος και ήθελε πάση θυσία να αποκτήσει μια. Μετά από σοβαρές συζητήσεις με την αξιωματικό της βάσης και μεταφορέα των κρατικών μυστικών στον Κύλωνα, αποφάσισα να την παραδώσω σε αυτόν διότι το κόστος ήταν μεγαλύτερο από το όφελος. Διότι κυρίες και κύριοι, δε τη γαμείς που δεν την γαμείς πια,  μην πληρώνεις και τσάμπα αντιπρηχτικό για τα -κερατωμένα- παπάρια σου.

Episode 3 - Battle of Molocay

Υποψιασμένος πιά για τον Κύλωνα, ξεδιπλώνεις τα Battlestars σου στο πεδίο, σε αμυντικό όμως σχήμα για να μην σπάσεις την πρόσφατη και εύθραυστη εκεχειρία. Λες, εγώ θα συνεχίσω τη ζωή μου, θα κάνω τις παρέες μου κι άστονα να γαμιέται ασυστόλως και σύγκορμος με την κοπελίτσα.
Αμ δε... Σε κάθε σου λέξη, σε κάθε σου γνώμη, από πίσω ο Κύλωνας να πεί τη μαλακία του. Καθότι η μαλακία είναι μεταδοτική, ο Κύλωνας αποκτά κλίκα, την οποία και δασκαλεύει να εξαπολύσει λασποειδή επίθεση ψεμμάτων εναντίων των Αποικιών. Το Αποικιακό Ναυτικό το κατάλαβε εγκαίρως και τα Battlestars περίμεναν με αδιάσειστες αποδείξεις, στημένα στη γωνία στο πέρασμα του Molocay να κεράσουν μια χυσάδα με παγάκια, το σιδερένιο αγόρι μας. Πράγμα που έγινε και η μάχη του Molocay απέβη νικηφόρα για τους ανθρώπους.

Episode 4 - The "toaster" insists!

Κι ενώ ο Κύλωνας έχει υποστεί τεράστιες ζημιές, έχει χάσει 2 χέρια, 3 πόδια και οχτώ πλοκάμια, συνεχίζει να εκτοξεύει μαλακίες και προκλήσεις σαν τα βαρελότα στου Κουτρούλη το γάμο. 24/7/365 πίσω από ένα πληκτρολόγιο και μια οθόνη (στο ένα παράθυρο έχει τσόντα για τις δύσκολες ώρες) παρακολουθεί τις κινήσεις σου. Με ποιόν μίλησες, τι είπες, τι έκανες, ποιοί είναι οι φίλοι σου, αν ξαναπηδάς, κι αν όλα αυτά αποβούν θετικά στο αποτέλεσμα, ο Κύλωνας βγάζει καπνούς. Προφανώς σαν καλή "τοστιέρα", αυτή είναι η λειτουργία του, να εξοργίζεται και να βγάζει καπνούς κάθε φορά που οι άνθρωποι θέλουν να φάνε ένα σωστό και ήρεμο γεύμα. Βλέπει την τσόντα του περιχαρής, μετά ειρωνικά και βλακωδώς τα χώνει σε κάποιο άλλο αθώο πλάσμα και στο τέλος ανοίγει το αρχείο "ta kator8omata moy.txt" και γράφει μέσα:

"Kai simera gamisa"


Ερώτηση της Κριτικής Επιτροπής: "Τελικά η κοπελίτσα έκατσε στον Κύλωνα;"

Απάντηση Παραγωγού: "Όχι αλλά ελπίζουμε να γίνει άμεσα, διότι προσπαθώντας να βρεί τα χαμένα του "γαλόνια", έχει κάνει τα δικά μας... μπαλόνια!

Συν καφεΐνη και... χείρα κίνει

Καλησπέρα θαυμάσιο -αν και λιγοστό- κοινό μου. Εμποτισμένος στην καφεΐνη ένιωσα μιαν αχαλίνωτη επιθυμία, μια ανάγκη, να γράψω...

Επιλέξτε ένα από τα παρακάτω:

α) Ερωτικό εσεμές (Εχάθηκεν η Πόλη, εχάθη κι ο Τσεσμές)  στην λατρευτή μου κοπέλα

β) Την διαθήκη μου
γ) Τον κόσμο στο περιβάλλον της επιδυμίδας μου (αργκιστί στ αρχίδια μου)
δ) Σιντί με τραγούδια της Μπρίτνι Σπήαρς (Χελ γιέα ανατριχιάζω και δακρύζω)
ε) Κανένα από τα παραπάνω, γκρίνια θα φάτε στη μάπα και αναλύσεις για διάφορα άσχετα

Καλά καταλάβατε, το ε) έχει το μενού σήμερα!

Είμαι στην "ευχάριστη" θέση να βρίσκομαι κάθε μέρα πάνω από τα βιβλία μου και να διαβάζω, είτε θεωρίες πεθαμένων (Θεος χωρέστους αλλά γιατί να πεθάνουν κι εμένα;), είτε μακροσκελείς εξισώσεις που μέχρι να φτάσεις στο ίσον έχεις ξεχάσει τι στο διάολο ψάχνεις, είτε απλούστατα σάλτσες και μάλιστα άνοστες που ο μόνος σκοπός ύπαρξής τους είναι να γεμίσουν σελίδες στα πονήματα μερικών ούτως ώστε τα τελευταία να αποκτήσουν τον επιθυμητό όγκο (Ρίχτους ένα Παντένε Προβ(ατ)έ να ούμε ρε συγγραφεύ, πιο συμφέρον θα είναι για όλους μας).

Είμαι στην "ευχάριστη" θέση  (μισό λεπτό να παραγγείλω...) να ανακαλύπτω ότι δεν έχω 700 ΜΒ σιντιά για να γράψω και να   δοκιμάσω το SimplyMEPIS (διανομή Linux), πάνω σε ένα σκληρό δίσκο που ψυχορραγεί ζητώντας απεγνωσμένα να του αφαιρέσω δεδομένα ώστε να αποκτήσει διαθέσιμο χώρο μετρήσιμο ξανά σε GB. Το τελευταίο λοιπόν με ωθεί στη διαπίστωση πως θέλω νέο δίσκο, διότι αν είναι να κάνεις τη δουλειά που θες, dual boot αρχικά τουλάχιστον, κάντη σαν άνθρωπος και όχι μισή επάνω σε ψίχουλα χώρου που διαθέτει ο δίσκος σου συνολικά.

Ας τελειώσουμε με τις ευχάριστες θέσεις όμως και να μείνουμε στο πισί μου. Το μηχάνημα είναι 4ετίας Αθλονάκι 2400ΧΡ με 512 μνήμη, 120 γίγα -εσωτερικό- σκληρό και μια 6600 Nvidia για κλάμματα διότι βγάζει artifacts σε κάθε παιχνίδι.  Λεω κι εγώ "αφού δε γαμείς που δε γαμείς aka παίζεις παιχνίδια, δε βάζεις ένα Λινούξι να μάθεις και τίποτα;" Έλα όμως που παίζω ένα, κουτσά στραβά αλλά τρέχει! Το WoW! Πως θα το κάνουμε να τρέξει στον wine και διάφορα άλλα ερωτήματα, με ταλανίζουν τις νύχτες, με το σημαντικότερο να είναι το ακόλουθο:

Καλά όλα αυτά! Τα λεφτά για -αξιοπρεπή- αναβάθμιση ή νέο πισί, που θα τα βρω;

Το τελευταίο χαρτονόμισμα έφυγε πάντως σε κάρτα κινητής τηλεφωνίας γιατί κάπως έπρεπε να πείσω την αγαπημένη μου ότι δεν τα έχω πάρει στο κρανίο μαζί της αλλά με το ντελίβερι που αντι για καρμπονάρα, μου έφερε πέστροφα ψητή με σως ροκφόρ. Τελικά δεν ξεκίνησα το δρόμο της πειθούς. Της έδωσα έτσι την ευκαιρία να το καταλάβει μόνη της, όταν πλέον είχα χωνέψει τον θαυμαστό ιχθύ!

Ας στείλω όμως τώρα κι ένα sms να δω τι κάνει, γιατί διαβάζει και είναι καλό να είμαστε δίπλα στους ανθρώπους που αγαπάμε, ιδιαίτερα όταν έχουν ανάγκη από υποστήριξη και μια καλή κουβέντα. Θα επιστρέψω δριμύτερος όμως, σύντομα, με νέες αφηγήσεις!


Σας φιλώ γλυκά και καληνυχτίζω! Να είστε όλοι καλά και όσοι δίνετε επίσης εξετάσεις, κουράγιο! Όλοι καλά θα πάμε (ή καλά θα τον φάμε!).

Καυτή... εξεταστική!

Πιάσαμε σχεδόν Ιούλιο και η ώρα για μια σύντομη και μαρτυρική -όπως  φαίνεται με απόλυτη βεβαιότητα- εξεταστική ήρθε. Φυσικά ο χαρακτηρισμός "καυτή" δεν αναφέρεται σε πιθανές φωτογραφήσεις Playmates στα αμφιθέατρα την ώρα της εξέτασης, αλλά τόσο για τη χρονική διάρκεια την οποία αφορά η εξεταστική στο σύνολό της, όσο και για τα πιθανά αποτελέσματα που θα λάβω βαθμολογικώς.

Όχι μη με αποκαλείτε απαισιόδοξο. Προτιμώ το ρεαλιστής, ή ακόμα καλύτερα το "συλλέκτης". Άλλοι κάνουν συλλογή από πεταλούδες, άλλοι από γραμματόσημα. Εγώ και πολλοί φίλοι μου θα κάνουμε συλλογή από χρωστούμενα μαθήματα όπως πάει το πράγμα! Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, έχω το άγχος ότι όταν τις δημοσιεύσω θα πρέπει να κάνω το προϊόν κενώσεώς μου παξιμάδι, για να βγάλω άλλο ένα τεράστιο και ακατανόητο κομμάτι ύλης, έχοντας ήδη ξεχάσει τα προηγούμενα.

Υπάρχουν όρια στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Οι ψυχολογικές και νοητικές αντοχές δεν επεκτείνονται στο άπειρο. Καλώς η κακώς δεν έχω την απαιτούμενη υπομονή και σπιρτάδα για να δώσω μια εξεταστική με αυτό τον τρόπο και ταυτόχρονα να περιμένω να μεγιστοποιήσω τα οφέλη μου. Δεν υπάρχουν όρια όμως στη βλακεία! Έτσι εξηγείται το τι τραβάμε όλοι τώρα, επειδή κάποτε άλλοι τράβαγαν το σκοινί, απ' όποια άκρη του σκοινιού κι αν κοιτάει κάποιος.

Ο Χάρρυ Κλύνν το είπε πολύ σοφά πρίν από 17 χρόνια σε show του. Σε αυτή τη χώρα "άλλος πληρώνει και άλλος γαμάει" και αν σας σοκάρει το "γαμάει", δεν πειράζει, το αντέχουμε 11 εκατομμύρια άνθρωποι σ' αυτό τον τόπο κάθε μέρα, ώρα και στιγμή! Μη ντρεπόμαστε και να το ακούσουμε...

Και τώρα με συγχωρείτε, αποχωρώ για να μελετήσω μπας και γίνω καλύτερος άνθρωπος γιατί αν το αφήσω σε όλους τους άλλους και την "καλοσύνη" τους, δεν πρόκειται να δω προκοπή...