4 ώρες πρίν...

Ιδιαίτερα χειμωνιάτικο το τοπίο και σήμερα, κι εγώ γράφω σε μια στήλη προσπαθώντας να αντιμετωπίσω τους δαίμονές μου, καθώς σε 4 ώρες από τώρα, η μέρα θ' αλλάξει στην πιό σημαντική ημέρα του χρόνου για μένα. Ίσως να είναι το μόνο που θ' αλλάξει αλλά πάντα μπορώ να ελπίζω και να εύχομαι...

Ανέφερα τη λέξη "εύχομαι"... Σε μια τόσο σημαντική ημέρα σαν κι αυτή που έρχεται, οι ευχές θα συσσωρευθούν από διάφορους καλούς φίλους, γνωστούς ή και ανθρώπους που δεν με γνωρίζουν καν αλλά θα εκφράσουν την ευγένειά τους δια μέσου μιας γραμμής, μιας ευχής, μιας απλής αλλά πολύ σημαντικής πρότασης.

Μέχρι τότε έχω λίγο χρόνο να σκεφτώ κι εγώ ποιές θα ήθελα να είναι οι ευχές μου για μένα. Η βασικότερη ευχή μου είναι να συνεχίσω να ζω. Εγωιστικό θα μου πείτε... Είναι! Αλλά ο εχθρός μιας εγωιστικής ευχής είναι μια ακόμα πιό εγωιστική από την προηγούμενη.

Αφού πλέον έχω εκφράσει τη θέλησή μου για ζωή, θα εκφράσω και τη θέλησή μου για επιτυχία. Μέσα σ' όλα όσα ζω, πρέπει να αντιμετωπίσω τις ακαδημαϊκές μου υποχρεώσεις και ίσως σύντομα να βρεθώ αντιμέτωπος με ακόμα περισσότερες, είτε ακαδημαϊκές, είτε επαγγελματικές. Θα ήθελα λοιπόν να έχω τη δύναμη να τις φέρω εις πέρας.

Τέσσερις ώρες όμως πρίν αλλάξει η μέρα, πρίν μου ευχηθεί κανείς το οτιδήποτε, θέλω να φωνάξω με όλη μου τη δύναμη ότι από τα μεγαλύτερα θέλω μου, θα ήταν να περνούσα αυτή την ημέρα γεμάτος αυθεντικό χαμόγελο. Να είχα αυτό το μικρό πραγματάκι που κάνει το ρολόι της ευτυχίας μέσα μου να κάνει "τικ-τακ", αυτή τη μικρή λεπτομέρεια που είναι τόσο σημαντική για μένα, που αγγίζει τις βαθύτερες ευαισθησίες μου και τα πιό βασικά μου ένστικτα (τρέμε Σάρον με τον παγοκόφτη).

Τις τελευταίες μέρες δεν έχω δει κάποια κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση, όσο κι αν ενδόμυχα το ήλπιζα. Το αντίθετο μάλιστα, όσα περισσότερα δείχνω να κάνω, τόσο λιγότερα έχω να λαμβάνω, που κάνουν το χαμόγελό μου να ξεθωριάζει και να χάνεται στη λήθη. Ποιός ξέρει, ίσως να φωνάζω τα σωστά πράγματα στα λάθος αυτιά. Όμως στην περίπτωση που τα αυτιά είναι σωστά, θα ήθελα όσο τίποτε άλλο, αυτή τη μέρα που έρχεται, τα λόγια τους, οι πράξεις τους και γιατί όχι και το άγγιγμά τους, να με κάνουν να νιώσω αυτό το χαμόγελο που τόσο επιθυμώ, για όσο κρατήσει, όσο πάει....

Χρόνια μου πολλά (λίαν συντόμως) λοιπόν...

Γιατί έξω έχει κρύο...

Στην πόρτα του Χειμώνα και πάλι, αντίκρυ σε μια καινούρια οθόνη, καθισμένος σε μια καινούρια αναπαυτική καρέκλα, με το μυαλό γεμάτο όμως παλιά συναισθήματα...

Κάποτε, κρατώντας με αγκαλιά μέσα στη νύχτα, μου είπες να γράψω στο blog μου για σένα, για μας, για οτιδήποτε, αρκεί να συνεχίσω να γράφω με το ύφος μου το γνωστό. Επειδή λοιπόν σου υποσχέθηκα πρώτα αυτό και ύστερα άλλα πράγματα, θα γράψω όσα νιώθω εδώ... Το αν θα τα διαβάσεις ποτέ, δεν το ξέρω, ούτε αν θα έχουν σημασία για σένα. Για μένα έχουν και αναλαμβάνω την ευθύνη της συντακτικής αυτής πράξης μου σε κοινή θέα σε μια σελίδα στο internet...

Και ξέρεις γιατί; Γιατί έξω έχει κρύο...

Έχει κρύο κάθε φορά που κυκλοφορώ στο δρόμο και νιώθω τη σκέψη μου εκτεθειμένη από τους παραμικρούς μορφασμούς του προσώπου μου όταν μιλάω σε άλλους. Νιώθω ότι βλέπουν εσένα, γιατί μόνο εσένα σκέφτομαι.

Έχει κρύο κάθε φορά που χαλαρώνω στην αναπαυτική μου καρέκλα, που μόνο ανάπαυση δε μου χαρίζει. Ανάπαυση μου χαρίζει το βλέμμα σου όταν ξαπλώνεις δίπλα μου και με κοιτάς στα μάτια ή έστω όταν μοιράζομαι αυτούς τους τέσσερις τοίχους μαζί σου...

Έχει κρύο κάθε φορά που ξαπλώνω κάτω από το πάπλωμα και δεν μπορεί να με ζεστάνει όπως η αγκαλιά σου τα βράδια που ξυπνούσα και αφού σ' έβλεπα δίπλα μου ξανακοιμόμουν ευχαριστημένος.

Έχει κρύο κάθε φορά που βλέπω ζευγαράκια στο δρόμο αγκαλιά κι εσύ είσαι μακριά μου. Σου είχα πει, έρχεται χειμώνας... Δεν θέλω την εικόνα αυτή, δε θέλω να έχω ότι έχουν οι άλλοι, θέλω εσένα.

Έχει κρύο κάθε φορά που η ψυχή μου φωνάζει ότι σε μισώ ή έστω πρέπει να σε μισήσω για όσα τραγικά λάθη έχεις κάνει χωρίς λόγο και αιτία, κάθε φορά που σ' αγαπάω και πρέπει να το καταπιέσω, να μην το φωνάξω δυνατά, να μη μάθει ο κόσμος, να μη δει το θλιμμένο πρίγκηπα. Αλήθεια είναι η αγάπη τόσο ρεζιλίκι;

Ξέρεις κάτι; Δεν θέλω άλλο κρύο...

Θέλω να χτυπήσεις το κουδούνι μου μια απ' αυτές τις μέρες, να με πάρεις αγκαλιά, να σταματήσεις να φοβάσαι και να ξεσπάς άδικα, να με φιλήσεις και να κοιμηθούμε μπλεγμένοι κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα. Τίποτε άλλο. Ούτε λέξη. Καμία λέξη.

Μονάχα να μου παραδώσεις τα κλειδιά της καρδιάς σου... Γιατί εκεί είναι το σπίτι μου, κι εδώ το δικό σου.

Τι σημαίνει Αγάπη

Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα πολύ σημαντικό θέμα. Ένα θέμα που ποτέ και κανείς δεν κατόρθωσε να το αποτυπώσει με μια σωστή ερμηνεία σε λεξικό, ή με τα πιό κατάλληλα χρώματα σε κάποιον πίνακα τέχνης.

Σήμερα θα μιλήσουμε για την Αγάπη.

Αγάπη σημαίνει να θέλεις να μιλήσεις γι αυτή και να μη σου φτάνουν τα λόγια για να την περιγράψεις. Σημαίνει ότι ακόμα κι αν φτάσεις σ' αυτό το συμπέρασμα, απλά το στόμα σου θα συνεχίσει να μιλάει και να οδηγεί την ουσία του μυαλού σου, γιατί αυτή είναι η πορεία του. Γιατί μέσα σου ξέρεις, το ένστικτό σου είναι εμποτισμένο με το άρωμα της Αγάπης.

Αν αγαπάς, η συνηθισμένη ζωή ξεφεύγει από το μουντό τρενάκι στο λούνα παρκ. Γίνεται συγκρουόμενα, γίνεται ρόδα με θέα, γίνεται γλυκιά και πικρή, γίνεται η κάθε μέρα σου. Γίνεται το ξύπνημά σου όταν την ξεκινάς, η σκέψη σου όσο περνάνε οι ώρες, κι όταν αυτή η μέρα φεύγει και ξαπλώνεις, η Αγάπη γίνεται το όνειρό σου.

Η Αγάπη είναι κομμάτι σου, είναι ένα με σένα, είναι, ίσως τελείως κυνικά, η συνήθειά σου, ο εθισμός σου, το Α και το Ω σου. Όπως στη λέξη ΑγαπΩ. Ακόμα κι όταν προσπαθήσει η Τύχη να σε αδειάσει από Αγάπη, ακόμα και τότε μπορείς να την περιγράψεις.

Είναι το νυστέρι που σκίζει την καρδιά σου όσο τα λεπτά περνούν. Τα λεπτά που γίνονται με τη σειρά τους ώρες και οι ώρες αιώνες. Είναι οι νύχτες που ξαπλώνεις δίπλα στο άδειο μαξιλάρι που ακόμα έχει το άρωμα της Αγάπης. Άρωμα που παρακαλάς να μην ξεθωριάσει. Είναι οι ώρες του Ύπνου που σε σώζουν από τις σκέψεις για την Αγάπη, και το πρώτο ξύπνημα το πρωινό, που σου θυμίζει, ότι είχες, ότι απέκτησες, ότι πια δεν έχεις, ότι έχασες.

Είναι απλά ένα όνομα, μια μνήμη, μια ωραία στιγμή που ακολουθείται από άλλη, κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη... μέχρι να φτάσεις στο Τώρα. Στη στιγμή που κάθε άλλη στιγμή έχει παύσει. Στη στιγμή που σαν ένας άλλος Ηρακλής, αναλαμβάνεις τον ένα Άθλο μετά τον άλλο.

Μα πες μου αναγνώστη, υπάρχει πιό δυσβάσταχτος Άθλος από το να απαρνηθείς την Αγάπη;

Η Αγάπη, δεν έχει ποσότητα, δεν έχει ποιότητα, έχει μόνο ύπαρξη. Ακόμα και στο ατελείωτο βάθος να βρίσκεται, υπάρχει. Είναι αυτή η μικρή φωνούλα που πασχίζει σαν διψασμένος περιπλανητής στην έρημο, να βγεί και να ουρλιάξει. Να ουρλιάξει πως κάθε άλλη σκέψη είναι περαστική, κι ο μόνος κάτοικος στην ψυχή και στο μυαλό είναι η Αγάπη.

Η μνήμη, η ανάγκη, η αίσθηση, η θέληση... Για μια ακόμα αγκαλιά, για ένα ακόμα φιλί στο λαιμό, για τα τρυφερά χείλη, το άρωμα από τα μαλλιά, το πρωινό ξύπνημα, τη μεσημεριανή σκέψη, το βραδυνό όνειρο...

Αυτό είναι η Αγάπη...

Ο Χρηματούλης και το πνεύμα των Χριστουγέννων

Χριστούγεννα 2009 και η Νέα Υόρκη είναι πηγμένη στο χιόνι. Το πρωινό της παραμονής, βρίσκει τον Χρηματούλη στο roof apartment του να χαζεύει το υπέροχο κατάλευκο θέαμα πίνοντας ζεστό γαλλικό καφέ με άρωμα αιδοίου. Τι; Δεν υπάρχει γαλλικός καφές με άρωμα αιδοίου; Όταν κοιμάται το μελαχρινό μανάρι στο διπλό κρεβάτι σου μετά από τη χθεσινή ακολασία, πιστέψτε με, το επόμενο πρωί δικαιούσαι να μιλάς για τέτοιον καφέ!

Με τα πάντα να είναι κλειστά, ο ήρωάς μας δεν έχει κάποια επαγγελματική ασχολία σήμερα, έτσι αποφασίζει να εξηγήσει κάποιες οικονομικές έννοιες στο μανάρι και έτσι να γίνει επιμορφωτής του, ή μάλλον καλύτερα "επικαρφωτής" του όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια.

"Ξεκινάμε με τα βασικά" λέει ο Χρηματούλης και της δείχνει έναν Ισολογισμό. "Το Ενεργητικό πρέπει να είναι ίσο με το Παθητικό" συνεχίζει. "Φυσικά μωρό μου!" λέει το μελανούρι και προχωράει αμέσως σε πρακτική εξάσκηση ψιθυρίζοντας "Ίσα και τα δυο, σα τα στήθη μου, σωστά;" και δείχνει τα δικά της "αποτελέσματα" προς τέρψην του Χρηματούλη.

Στο σημείο αυτό να πούμε ότι η δεσποινίς αποτελεί υπάλληλο του φίλου μας στον Όμιλό του και μάλιστα είναι κάθε άλλο παρά μια απλή γραμματέας. Έχει τελειώσει Φιλοσοφία της Τέχνης. Ξέρει δηλαδή και πως μιλάνε τη γλώσσα και πως πιάνουν τα πινέλα, γι αυτό και έκανε θραύση στους άντρες. Όλα αυτά μέχρι που βρήκε τον Χρηματούλη, τον οποίον και λατρεύει αθεράπευτα! Εκείνος της προσφέρει απλόχερα τον έρωτά του, διότι ως γνωστόν αν δεν πηδήξεις το σπίτι σου (σσ. τη γραμματέα σου) θα πέσει να σε πλακώσει.

Επόμενο βήμα η Κατάσταση Αποτελεσμάτων Χρήσης. Έσοδα, έξοδα, Κέρδη. Ζημίες δεν νοούνται στον Όμιλο αυτό, αυτά είναι για ερασιτέχνες εννοείται. Πριν καν το καταλάβει ο τρισμέγιστος, η γλυκύτατη οπτασία έχει ήδη κάνει "έξοδα" τα εσώρουχά της και "έσοδα" την απόλαυση, εκτοξεύοντας το Κέρδος του Χρηματούλη στα ύψη. Ξαφνικά όμως το κουδούνι χτυπά...

Είναι τα παιδάκια για τα κάλαντα φυσικά. Το μελαχρινό μωρό ντύνεται πρόχειρα, ανοίγει την πόρτα και δίνει στους 2 μικρούς μας φίλους από μια δεσμίδα κατοσταδόλλαρα στον καθένα. "Χαρούμενα Χριστούγεννα μικροί μου φίλοι" τους λέει όλο γλύκα, για να λάβει την εξής αποστομωτική και έξυπνη απάντηση από τον ένα μικρούλη "Κάποιος άλλος απ' ότι βλέπω κάνει Ανάσταση όμως..." και έτσι τα παιδάκια φεύγουν με τα χρήματα και γεμάτα χαρά.

Χαρούμενη για την καλή της πράξη και η μελαχρινούλα, γυρίζει στο κρεβάτι για αγκαλιές. Ο Χρηματούλης της ανακοινώνει κάτι απίστευτο: "3 λέξεις μωρό μου: Ντύσου, πάμε Ελβετία!" 2 ώρες αργότερα πίνουν το μαρτίνι τους στο Learjet του Χρηματούλη ενώ αυτό απογειώνεται... Κατά τη διάρκεια της πτήσης βέβαια είχαμε και άλλες απογειώσεις, δοθείσης της ευκαιρίας!

Στη Ζυρίχη τους περίμενε ο εγκάρδιος φίλος του Χρηματούλη, κύριος Δολλάριος με τη γυναίκα του την Λαίδη Forex. Αφού ανάβουν το καθιερωμένο πούρο και συζητούν για τις επερχόμενες επιχειρηματικές κινήσεις, η Λαίδη Forex δεν συγκρατείται και ξεστομίζει κάτι ανήκουστο. "Πως στολίζουν το δέντρο;;; Μία ώρα προσπαθώ να το φτάσω απ' το μπαλκόνι και δε μπορώ!" Προφανώς δε μπορούν να έχουν όλοι μια γυναίκα έξυπνη σαν του ήρωά μας. Δύστυχε φίλε Δολλάριε...

Φημολογείται ότι η Λαίδη Forex ήταν και η αιτία της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Στην προσπάθειά της να παίξει Monopoly μπέρδεψε τους τίτλους ακίνητης περιουσίας και τα λεφτά του παιχνιδιού με αληθινά προκαλώντας στον κύριο Δολλάριο απίστευτη οικονομική κατρακύλα. Ο Χρηματούλης είχε προστατευτεί όπως πάντα στις επιλογές της προσωπικής του ζωής γιατί είχε "εσωτερική πληροφόρηση" και σε αυτή την "επένδυση". Γι αυτό άλλωστε κάνει και τις συνετεύξεις του κεκλεισμένων των θυρών και ορθάνοιχτων των ποδιών!

Μετά την ετοιμασία ενός κανονικού δέντρου, την απόλαυση ενός υπέροχου γεύματος και τις ατέρμονες συζητήσεις περί παραγώγων, τα δυο ζευγάρια κατευθύνονται προς τα υπερλούξ υπνοδωμάτιά τους, υπό την ευγενική φιλοξενία του Δολλάριου φυσικά. Από το δωμάτιο των οικοδεσποτών ακούγεται όλο νάζι και γκρίνια μια φωνή "Μα δεν ανάψαμε το δέντρο Δολλάριεεε", γεμίζοντας τον Χρηματούλη όλο ανησυχία για την τύχη του μονάκριβου φίλου του. Η μελαχρινούλα ως από μηχανής θεα όμως έχει και πάλι τη λύση και του ψιθυρίζει γλυκά στο αυτί: "Θα σου ανάψω εγώ το δικό σου δέντρο όμως! Χαρούμενα Χριστούγεννα μωρό μου!" και η νύχτα τελειώνει (ή μάλλον μόλις αρχίζει) με τον καλύτερο δυνατό τρόπο!

Jingle "balls" λοιπόν, μέχρι την επόμενη φορά που θα επιστρέψει ο Χρηματούλης σε νέες περιπέτειες! Adieu!

Ο έκπτωτος θεος Έρωτας

Μετά από πολύ καιρό, αποφασίζω και πάλι να γράψω ένα άρθρο. Να κάνω κάτι που να με γεμίζει. Τι καλύτερο λοιπόν από το να μιλήσω για ένα θέμα το οποίο και αυτό με γεμίζει. Τον έρωτα.

Χώρια από τα φιλοσοφικά περί έρωτος ανίκατε μάχαν και τα συναφή, υπάρχει και μια πιό "οικονομική θεώρηση", βασισμένη σε ένα πλαίσιο χρησιμότητας. Σε απλά ελληνικά, απόψε αναρρωτιόμαστε σχετικά με το τι αντιπροσωπεύει το να ερωτεύεται κανείς και αν η αντιπροσώπευση αποδίδει τα βέλτιστα, φυσικά όχι σε όρους χρήματος, αλλά σε όρους ουσίας.

Προβληματίζομαι καταρχάς με το ότι, θεωρητικά όλοι αποζητούμε τον έρωτα. Όλοι θέλουμε να μας αγαπούν, να μας επιθυμούν και να μοιράζονται το πάθος μαζί μας. Είμαστε ευαίσθητοι, αναπολούμε εποχές αθωώτερες της σημερινής, λέμε "πόσο ασχήμηνε ο κόσμος", ονειρευόμαστε το ιδανικό, ευχόμαστε τα παιδιά μας να κυοφορήσουν απόψεις και ιδανικά περί έρωτος τα οποία σπανίζουν σήμερα κλπ.

Είμαστε όμως έτσι και στην πράξη; Όπου και να γυρίσεις θα δεις δυο όψεις ενός νομίσματος. Στη μια, ζευγαράκια αγαπημένα, δεμένα, που προσπαθούν να εμφυσήσουν και να διατηρήσουν άσβεστη την εμπιστοσύνη στο σύντροφο και στη σχέση. Μια ανάγκη για ασφάλεια, ανακούφιση... Στην άλλη όψη, οι αδέσμευτοι άνθρωποι, οι πληγωμένοι, αυτοί που εμπιστεύτηκαν και έχασαν, οι μοναχικοί καβαλάρηδες στο άτι της ζωής, οι ελπίζοντες σε μια μελλοντική ανάκαμψη και ανακούφιση...

Αυτό είναι ο έρωτας; Μια ασφάλεια; Μια ανακούφιση; Ένα παράπονο; Γιατί; Πότε θα κατανοήσουμε την ουσιαστικότερη "χρήση" του έρωτα που είναι η ευτυχία; Ναι ναι, αυτή η γλυκιά μελαγχολία, το γέμισμα με συναισθήματα, οι στιγμές... Κάποια πράγματα μπορούμε να τα βιώνουμε με μεγαλύτερη αποδοτικότητα, εαν τα βιώνουμε σωστά. Δεν μπορούμε να αναζητούμε το σωστό πράγμα, με το λάθος τρόπο, κι ύστερα να κατηγορούμε την Τύχη. Η Τύχη δεν έχει μερίδιο στην ευθύνη. Εμείς, οι άνθρωποι έχουμε. Ευθύνη σε μας, ευθύνη προς άλλους. 

Αν κάτι έχει μείνει αγνό, έστω και βαθιά μέσα μας, είναι ο Έρωτας. Ας του δώσουμε πίσω τη χαμένη του χρησιμότητα, τη χαμένη του αίγλη...

Το τερπνόν μετά του ωφελίμου... μούσκεμα version!

Αθήνα 18 Μαρτίου 2009, έξω έχει παλιόκαιρο κι εγώ μισοκοιμησμένος μπροστά από μια οθόνη να γράφω στο blog μου. 

Ο λογικός αναγνώστης θα πει: "Το μαλάκα, και για δεν πάει να κοιμηθεί;"

Ο παράλογος θα πει: "Το μαλάκα... γιατί έγινε μούσκεμα;"

Θέλοντας και μη λοιπόν, κι αφού έχουμε φάει τη στάμπα του μουσκεμένου μαλάκα in the rain, φτιάξαμε ένα καφεδάκι (εγώ και ο εαυτός μου) και σας εξιστορούμε πάνω κάτω... αυτά που θέλω να σας εξιστορήσω (ο εαυτός μου πήγε μέσα για την ανάγκη του, έμεινα μόνος μου).

Θα λύσω πρώτα λοιπόν την απορία του παράλογου αναγνώστη μιας και είναι το ήμισυ της ιστορίας που θέλω να αφηγηθώ. Γιατί έγινα μούσκεμα! Για μια βαρυσήμαντη αιτία που λέγεται σχολή. Κάθε μέρα πλέον πηγαίνω, διότι το πλήρωμα του χρόνου απαιτεί μια ύστατη προσπάθεια μιας και φάγαμε το γάιδαρο και έμεινε η ουρά aka ελάχιστα μαθηματάκια (αλλά αγγούρια, άρα απαιτούν υπεύθυνη παρακολούθηση και διάβασμα)

Ξυπνάω λοιπόν, ικανοποιώ τις ορέξεις μου ετοιμάζοντας ένα πρόχειρο πρωινό και φεύγω για τη δουλειά μου. Άδικα τόσο νωρίς βέβαια γιατί το πρώτο 2ωρο δεν έγινε. Πάω στο επόμενο μάθημα λοιπόν, κάθομαι στο κάθισμα, απλώνω τις σημειώσεις μου, χαζεύω την αιθέρια ύπαρξη απέναντί μου (κρατήστε το αυτό) και έπειτα παρακολουθώ κανονικά το μάθημά μου σαν καλό παιδί. Στο γυρισμό, έπιασε βρόχα και βράχηκα, απλό, έπρεπε να γυρίσω σπίτι βλέπετε...

Ένα το κρατούμενο και πάμε στην απάντηση του λογικού αναγνώστη, γιατί δηλαδή δεν πάω να κοιμηθώ. Γιατί σκέφτομαι το αιθέριον! Κάπου έπρεπε να το πω, ας είναι και το blog... Γιατί; Ιδού η αιτιολόγησις:

Φαντάζεστε να πήγαινα και να της έλεγα "Γουάου, έχεις και γαμώ τα μάτια, να στα πετάξω έξω;"....εχμμμμ, με συγχωρείτε καλοί μου αναγνώστες, πιό σεμνά "Έχεις τα πιό μαγευτικά μάτια που έχω δει ποτέ μου, μια ματιά σου με κάνει και μεθάω"...

Ε η δύσμοιρη αφού θα είχε αναρρωτηθεί: 1) Αν γεννήθηκα το 1900, 2) Αν το επώνυμό μου είναι Φλώρος και 3) Αν ψωνίζω ατάκες μαζί με τα ρούχα της γιαγιάς μου, .... μετά θα μου έλεγε να κόψω το ποτό αν είναι να μεθάω με κάθε της ματιά! 

Οπότε αφού δε βρίσκω το θάρρος να το πω ευθέως ακόμα, θα το πω εδώ:

"Αφού είδα τέτοιο έξοχο θέαμα, άξιζε που έγινα μούσκεμα απ' τη βροχή και θα το ξαναέκανα ευχαρίστως κάθε μέρα αν ήταν να σε χαζεύω έστω και για ένα λεπτό!"

Κι άμα έχει και καμιά σημείωση για κανα μάθημα, δε θα με χάλαγε... :Ρ

Φιλιά κοινό μου, τα ξαναλέμε!

Κωλύματα...

Εν αρχή ήν ο Κώλος! Ω πίστεψέ με, δύστυχε αναγνώστη, ακόμα είναι! Η διαχρονική αξία του κώλου διαμέσου των αιώνων είναι κάτι ασύγκριτο και απαράμιλλα σμιλεμένο στη σκέψη κάθε σόφρωνος άνδρα. Ακόμα και η ιστορία είναι διδαγμένη λάθος στα τέκνα της ανθρωπότητος, διότι οι Γερμανοί ουσιαστικά είχαν ως motto τους το "Arsch uber alles" όταν κάνανε τα πάντα κώλος στο πέρασμά τους. Ουσιώδης φράση όμως! Γιατί; Ιδού η απόδειξη!

Ώρα 10 το πρωί και μόλις έχεις τελειώσει όλο καμάρι τη συγγραφή απαντήσεων γεμάτων σοφία, στις ερωτήσεις που σου τέθηκαν στο γραπτό σου. Είσαι έτοιμος να σηκωθείς και να πας να παραδώσεις την κόλλα με σθένος, ώσπου.... εμφανίζεται το Μανάρι! Αδυνατώντας να εξέλθει της αιθούσης από την κοντινή του πόρτα όλως τυχαίως, το Μανάρι (εφεξής Κώλος) επιλέγει την ακριβώς επόμενη και κοντινότερη σε μένα. Φαίνεται την μαγνήτισε το Mastur βλέμμα το αγελαδίσιον, που είχα από την αυπνία και την τρελή επανάληψη.

Δώστε βάση... Ο Κώλος πλησιάζει...

Με κοιτάει μ' αυτό το λάγνο βλέμμα το γνωστό "Τι έγραψες παίδαρε στο 4ο θέμα" ένα πράγμα το οποίο στην ουσία σημαίνει "σ' αρέσουν τα μάτια μου; Και που να δείς τον κώλο μου"... Πράγμα και το οποίον έπραξα! Όπως κατέβασε ταχύτητα και έστριψε στην πόρτα με τα ζαντολάστιχά της να καίνε την άσφαλτο της αίθουσας, φάνηκε το θεϊκό πορτ-μπαγκάζ. Ένα σορτσάκι "μίνι-ότι είχε απομείνει" και δυο κωλομέρια να κρέμονται σα συριανά γίγας λουκούμια από δαύτο.

Θέλετε πολύ να βάλετε τη μάπα σας εκεί μέσα και να τα φάτε ε; Όχι ακόμα διότι...

...δώστε βάση... Το έργο έχει νόημα!

Δεν προλαβαίνει να βγεί από τον χώρο του μυστηρίου της εξέτασης και με τη γλυκύτατη φωνούλα της, απαγγέλει ελαφρά γελαστά στη φίλη της την ακόλουθη ρήση:

"Ρε μαλάκα, τι θέματα ήταν αυτά;"

Το μειδίαμα στο πρόσωπό μου δεν αργεί να σχηματιστεί. Ομοίως και η εξής σκέψη στο μυαλό μου: "Αν το διάβασμά σου ήταν τόσο maxi σε απόλυτη αναλογία με το όσο μίνι ήταν το κοντοβράκι σου και όχι -κυριολεκτικά- του κώλου, ίσως να αναγνώριζες τα θέματα".

Η διδαχή:

Στην εξεταστική,  τουλάχιστον εμείς πάντα είμαστε επιμελείς, πάντα διαβάζουμε με νάζι και με χάρη! Δεν αγχωνόμαστε για το τι κώλο θα φάμε, διότι ο κώλος φίλοι μου είναι σαν την τομάτα. Ακριβός μεν, στη λαϊκή κάθε Σάββατο για πούλημα δε... Με το χειρότερο ενδεχόμενο, να μη τον κάνεις μαζί με το αγγούρι σου σαλάτα, αλλά να τον φας στη μάπα!

All hail Κώλος! Πάμε για διάβασμα τώρα!